Winfred Evers: de grenzen van de abstractie
De fotografie van Winfred Evers beweegt zich langs de grenzen van de abstractie en vraagt een inspanning van de kijker. Hij wil iets aanraken dat onder het oppervlak van de afbeelding ligt, een essentie die we voelen maar die zich nooit volledig laat vatten en gehuld blijft in ambiguïteit.
Door: Edo Dijksterhuis
Ruimte in jezelf
Stilistisch is Evers sterk geïnspireerd door de Russische constructivisten uit de vroege 20ste eeuw, revolutionaire beeldbouwers als Vladimir Tatlin, Aleksandr Rodtsjenko en Naum Gabo. Maar voor zijn theoretische onderbouwing tapt hij uit een heel ander vaatje. “Ik heb vanaf mijn twintiger jaren het boeddhisme bestudeerd, de Tao en de Indiase leer van Advaita Vedanta. Mijn doel is het verbeelden van een ervaring, een innerlijk fenomeen. Het gaat om de ruimte in jezelf. Het zijn als ruimte.”
Gevonden en gemaakte beelden gaan gezamenlijk door een bewerkingsproces. “Soms maak ik vooraf een schetsje, soms overkomt een beeld me. Maar als ik iets heb waar ik tevreden over ben en terugkijk, kan ik schrikken van de hoeveelheid werk die ik onderweg gemaakt heb. Nu ik ouder word en me heb afgewend van het prestatieleven, concentreer ik me steeds meer op hetgeen ertoe doet. Ik leef meer naar binnen gekeerd maar probeer vanuit de harmonie in mezelf een bijdrage te leveren aan het maatschappelijk welzijn.”
Lees het complete verhaal in Pf #8, het nummer over de schoonheid in de fotografie