terug

WYSIWYG?

Pf10coverJe zou kunnen denken dat de foto op de cover afkomstig is uit de tentoonstelling met abstracte fotografie die onder de titel PRUNE – abstracting reality nog tot en met 9 december is te zien in Foam in Amsterdam. Maar dat klop niet. Het is een uitsnede uit een foto die Tobias Reymond maakte van de benzinedop van een Bugatti Veyron, die doorgaat voor de duurste productieauto van deze tijd (denk aan iets van 1,8 miljoen euro).

Het beeld is gemaakt met CGI, computer generated imagery. Nieuwe fotografie zou je kunnen zeggen. Waar velen denken dat fotografie een medium is dat werkelijkheid vastlegt, overstijgen we met CGI deze gedachte: je kunt met fotografie iets laten zien zonder dat het object bestaat. Het licht, de ‘orange peel’ lak, de weerspiegelingen: allemaal door Tobias Reymond met software in zijn computer gemaakt. En toch ziet het eruit alsof je er zo je hand over kunt strijken.

Thema van dit nummer is perfectie. We interviewden perfectionistMorad Bouchakour, we spraken Paul Ruigrok over zijn ervaringen met de vrijwel perfecte nieuwe Phase One, koeienfotografen vertellen over het perfecte beeld van een rund in het weiland en we laten in Portfolio werk zien van de winnares namens P/f bij de Photo Academy Awards, Kirsten Wilmink, die weer op een heel andere manier dan Tobias Reymond een eigen wereld schept met fotografische middelen: een zeldzame combinatie van digitale montage en echte humor. Naar mijn smaak ook behoorlijk perfect, zeker als je Duitsland een beetje kent.

Nu hadden we achteraf gezien ook als thema kunnen kiezen voor verandering: iets waar veel fotografen in hun praktijk mee bezig zijn. Dit element komt in bijna alle verhalen terug. CGI, high end camera’s, video en andere technieken maken duidelijk dat de Photoshop-revolutie van de jaren negentig slechts het beginpunt was van elementaire veranderingen die het vak blijven uitdagen. Voor de fotograaf die mee wil met zijn tijd is het een kwestie van continu blijven opletten en de grenzen van zijn of haar kennis blijven verruimen.

En dat terwijl de economische crisis hard om zich heen slaat. Ik kom de laatste tijd met enige regelmaat fotografen tegen die lichtelijk in paniek zijn, omdat de telefoon niet meer overgaat om opdrachten te ontvangen. Aan het begin van het jaar leek iedereen wel een beetje nerveus, maar vooral vol goede moed: het werk bleef komen ondanks onheilstijdingen. Dat optimisme is sinds de zomer bij een aantal fotografen verdwenen. Onder hen ook mensen met een goede reputatie. We proberen een beetje te helpen door collega’s aan het woord te laten die bezig zijn nieuwe wegen te vinden om daarmee hun werkveld te verbreden. Lees daartoe naast de genoemde artikelen ook het verhaal van Anton Staartjes waarin hij drie fotografen laat vertellen dat ze behalve foto’s maken ook andere dingen zijn gaan doen: megaprints produceren, video’s filmen, boeken produceren. Wellicht zit er in het laatste nummer van dit jaar een concrete eye opener tussen die nieuwe perspectieven oplevert.

Edie Peters

Hoofdredacteur P/f