terug

World Press Photo 2013

Naast al de prachtige foto’s in series en categorieën is er bij een prijs als World Press Photo altijd een echte winnaar, de foto van dat jaar. In dit jaar is dat een foto die niet direct verwijst naar een gebeurtenis die iedereen voor ogen heeft.
vsgfxzqbmj9bdcdcmkvb
De gebeurtenis die achter deze foto verborgen ligt is er één van een grotere omvang dan een bepaalde oorlog, het is de migratie, in oude geschiedenisboekjes heette dat op mijn school nog een volksverhuizing, en de huidige verplaatsing van enorme groepen mensen is niet de eerste uit de geschiedenis. Het mooie van de foto van John Stanmeyer is dat het beeld volgens mij op nog wel een andere manier verwijst naar de geschiedenis, ik vind het beeld op een bepaalde manier religieus. Het zou wat dat betreft ook 5000 jaar oud kunnen zijn, een aanbidding van de maan zeg maar. Het is ongetwijfeld dat gevoel dat meespeelt bij de waardering voor de foto, die natuurlijk van deze tijd is, daar zorgen de mobiele telefoons wel voor.
Zeven
Wanneer je een jury zoekt voor een fotoprijs, dan kom je al gauw uit bij mensen die betrokken zijn bij het vak, als fotograaf, als fotoredacteur of als fotocriticus. Het noodlottige gevolg is dan natuurlijk dat er heel veel foto’s en series ter beoordeling voorbijkomen waarvan de maker bij één of meer juryleden bekend is. Dat melden die juryleden tijdens de discussie, maar het blijft natuurlijk altijd iets dat het proces lastig maakt. Dat de fotograaf die de foto wint en de voorzitter van de jury bij hetzelfde buro zijn aangesloten is dan in dit geval voor sommige mensen reden om de prijs af te waarderen. Mij lijkt het dat zo’n veroordeling de andere juryleden nogal fors tekort doet, alsof alleen de voorzitter bepaalt wat de uitkomst is, terwijl er nog acht andere en heel capabele mensen in de jury zitten die zeker in staat zijn om voor hun opvatting op te komen.


Contrasten
Het goede van al de categorieën die binnen de wedstrijd gebruikt worden is dat er plaats is voor veel verschillende onderwerpen en soorten fotografie. Zo is er de prachtige serie over de Bonobo’s van Christian Ziegler als contrast met de reeks over een aanval in Syrië van Goran Tomasevic. Het brengt je wel aan het twijfelen als er weer eens hoog wordt opgegeven over de menselijke beschaving. En dat er tijdens de moordpartij in het winkelcentrum in een winkelcentrum in Kenia nu net een ervaren oorlogsfotograaf, Tyler Hicks aanwezig was hoort tot de vreemde toevallen in de wereld van de fotojournalistiek. Op een andere manier zie je ook contrasten. Die zijn het gevolg van de smaak bij de fotobewerking. Slechts een enkele fotograaf schijnt zich te kunnen beheersen, bij erg veel series zijn de kleurverzadiging en het contrast zo te zien nogal ver opgevoerd. Dat is waarschijnlijk het gevolg van de dwang om op te vallen bij de redacteuren die foto’s zoeken via het internet en dan kennelijk sneller kiezen voor de thumbnails die opvallen door de kleuren. Het kan natuurlijk ook zijn dat ik gewoon liever wat rustigere kleuren zie dan de meeste winnende fotografen en de jury vindt dan kennelijk dat het wel kan. Dat Carla Kogelman met haar serie hier een prijs wint is heel mooi, en eigenlijk vind ik het meer passen bij haar fotografie dan de SO2013 award die ze er eerder mee won. Tenslotte geeft de combinatie van de drie series uit de rubriek general news, namelijk een orkaan, chaos in Afrika en de black-out in Ghaza wel een helder zicht op de apocalyps, kennelijk hoeven we daar niet meer op te wachten, althans als je op de verkeerde plek in de wereld geboren bent, waarmee de winnende foto, de migratie, weer in beeld komt.
bcu6clrtzv0tbijmltpy