terug

Serie: Ondernemen! – Mischa Rapmund

Mischa Rapmund © Linda Schrurs
Mischa Rapmund © Linda Schrurs

Mischa Rapmund is werkzaam als fotojournalist, documentair- en commercieel fotograaf met onder andere publicaties en opdrachtgevers als Reuters, ANP, AFP, Volkskrant, NRC, alle landelijke dagbladen in NL en in het buitenland onder andere El Pais, LA Times, Liberation, Stern.

Kunt u iets vertellen over de opzet van uw onderneming?

“Al bij geboorte ben ik in aanraking gekomen met fotografie aangezien de eerste ogen die ik zag de ogen van een tweeogige Rolleiflex camera waren. Vanaf mijn twaalfde jaar ben ik intensief gaan fotograferen. Alles wat los en vast zat of bewoog, ontkwam niet aan mijn toen nog jonge ongetrainde oog en toen nog analoge spiegelreflex camera die ik mocht lenen van mijn vader. Het leren kijken en het snel haast onzichtbaar kunnen inspelen op diverse situaties en onderwerpen heb ik vrijwel allemaal in de praktijk mezelf eigen gemaakt en met behulp van mijn fotograferende vader die als verdienstelijk amateur fotograaf meerdere fotoprijzen op zijn naam heeft staan. Niet geheel onbelangrijk voor mijn ontwikkeling was een goede studie grafische vormgeving en fotografie, hoewel ik daar wellicht iets te eigenwijs voor was. Via enkele omzwervingen binnen de reclamewereld, waar ik veel ervaring heb opgedaan als grafisch ontwerper en fotograaf, heb ik mijn hart gevolgd en mijn grootste passie en talent verder gaan ontplooien, de fotografie. Hoewel mijn hart ligt binnen de fotojournalistiek en documentaire fotografie ben ik als fotograaf niet in een hokje te duwen en allround inzetbaar zowel binnen de fotojournalistiek, documentaire fotografie, portretfotografie en commerciële fotografie. In de afgelopen jaren heb ik mijn fotografie mogen leveren aan de Nederlandse persbureaus waaronder Novum en later aan ANP. Internationaal heb ik diverse onderwerpen mogen fotograferen voor Reuters en is mijn werk doorverkocht aan AFP, AP, Getty, etc. Internationaal is mijn werk gepubliceerd in onder andere het Nieuwsblad, de Standaard, The Washington Post, LA Times, El País, Libération, Stern, Vogue Italia. Naast de fotojournalistiek en documentaire fotografie lever ik veel beeld voor commerciële doeleinden, zoals voor reclamebureaus, vakbladen, magazines, bedrijven.”ZWOLLE - Irakezen demonstreren bij IND

Hoe zou u zichzelf als fotograaf omschrijven, wat voor soort fotograaf bent u? Wat is uw passie? Kunt u iets vertellen over uw werkwijze?

“Voor mij ligt de focus en een flinke dosis betrokkenheid ten aller tijde op de mens die in vrijwel al mijn foto’s centraal staat. Mijn werkwijze is wellicht ‘klassiek’ te noemen als het gaat om mijn fotojournalistiek en documentaire fotografie en ik houd hierin graag de stelregel van Robert Capa aan: “If your photos aren’t good enough, then you’re not close enough”. Ofwel, binnen mijn fotografie zal ik altijd contact maken met mijn onderwerp en deze ‘close range’ het liefst met de nodige emotie en drama fotograferen. Ik vind het belangrijk om binnen mijn fotografie impressies van de mens te kunnen maken zoals ze zijn, zonder opsmuk, in your face. Mijn werkwijze kenmerkt zich door een grote mate van betrokkenheid tot mijn onderwerp, veelal vanuit een basis van wederzijds respect, integriteit en interesse in de maatschappij waarin ik leef. Ik zie mezelf als visuele verhalenverteller. Ik ben sociaal-maatschappelijk geëngageerd, daardoor zal ik daar waar mogelijk binnen mijn documentaire fotografie die beelden maken die onrecht en/of schendingen van mensenrechten onder de aandacht brengen, met de hoop dat dit een steentje bijdraagt in het rimpeleffect.”

Kunt u iets vertellen over het huidige prijsniveau?

“Het is wellicht een cliché om het binnen het vak continu over prijsniveau te hebben en de veranderingen hierin, maar het is relatief eenvoudig. Een veranderende wereld vraagt een andere benadering. Deze veranderingen in de wereld zijn niet iets van de afgelopen jaren, maar deze zijn continu gaande. Daarom kan ik me er ook niet druk over maken, maar houd er wel rekening mee en anticipeer daarop. Vele factoren zijn van invloed op het prijsniveau, vele invloeden hierin heb ik niet zelf in de hand aangezien de grote spelers grotendeels het prijsniveau bepalen. Echter vind ik het wel belangrijk altijd goed na te denken tot welke mate ik hierin wens mee te gaan, het moet immers wel rendabel blijven. Binnen een fluctuerende markt moet je nu eenmaal keuzes maken en niet met alle winden mee waaien.
Evenals er een grote diversiteit is aan opdrachtgevers en de producten die ze aanbieden, zijn er verschillen in prijs, maar ook zeker qua voorkeur voor beeld. Als fotograaf houd ik rekening met dit gegeven zonder dat dit afbreuk doet aan mijn eigen stijl van fotograferen. Al voordat ik naar een onderwerp ga, denk ik goed na over de beelden die ik wil maken en aan wie de afnemers hiervan zouden kunnen zijn. Vaak zijn deze beelden dan al meerdere malen in mijn hoofd gemaakt en moet ik ze alleen nog maar weten te vinden. Hierbij maak ik gebruik van mijn ervaring en routine, waarbij de jacht op dat ene perfecte beeld altijd voortduurt.

En hoe zit dat in het buitenland?

Evenals je binnen Nederland te maken hebt met vrijwel enkel grote spelers binnen de fotojournalistiek heb je in het buitenland ook te maken met grote spelers. Dit zorgt ervoor dat er weinig tot geen speelruimte bestaat bij eventuele onderhandelingen en de tarieven per foto, serie of dagtarief aardig vastliggen. Wanneer het gaat om commerciele fotografie ligt dit volledig anders, daar zijn mits bij de juiste opdrachtgevers nette budgetten voor fotografie aanwezig. Wanneer het aankomt op het afgeven van een offerte of dit nu voor een binnenlandse- of buitenlandse opdrachtgever is ben ik wellicht veelal te netjes.. de uurtarieven liggen bij mij aardig vast en het moet voor mij en voor de klant vooral goed voelen en helder zijn wat er geleverd wordt en wat de uiteindelijke factuur wordt.
Als fotograaf is Nederland prachtig en interessant, maar soms gewoon te klein en is het veel te leuk om af en toe waar mogelijk verder te kijken: voor mij bestaan er geen grenzen, daarvoor is de wereld te interessant.”

© Mischa Rapmund
© Mischa Rapmund

Is er verschil in beeldvoorkeuren in binnen- en buitenland?

Zowel voor NL als daarbuiten: Binnen de fotojournalistiek is dit is grotendeels afhankelijk van het soort krant en deels van de editor. Er bestaan nu eenmaal verschillen in vormgeving en inhoud tussen een Volkskrant, Telegraaf, NRC etc maar ook tussen een Times, Spiegel of een Sun. In de loop der jaren ontwikkelde in een eigen stijl en ontdekte in welke dagbladen en magazines mijn foto’s passen.
Wat betreft mijn commerciële fotografie is dit volledig anders en luister ik goed naar de Art Director van het betreffende reclamebureau en kan er waar nodig worden gebrainstormd over de beelden die nodig zijn. Hierbij is mijn ervaring als grafisch ontwerper een groot voordeel, omdat ik de vertaling naar beeld snel weet te maken en aardig weet hoe de productie daarna verder verloopt.”

Kunt u iets vertellen over de verdeling van uw omzet?

“Het percentage dat ik aan omzet binnenhaal is de afgelopen jaren aardig verschoven naar meer commercieel werk, maar dat kan per maand enorm verschillen. Gemiddeld zal het ongeveer zo zijn: commercieel 60%, journalistiek 30%, vrij werk 10%.”

Tegen welke problemen loopt u als ondernemer aan?

“Fotografie is voor mij meer dan een beroep, het maakt onderdeel uit van wie ik ben. Ieder mens heeft zijn eigen talent, maar ook zeker zijn beperkingen. Deels zal ik moeten accepteren dat deze beperkingen bestaan, maar zowel als mens en als fotograaf zal ik me mijn leven lang blijven ontwikkelen.”

Waar wilt u naartoe groeien?

“Wanneer het aankomt op de persoonlijke wensen binnen mijn fotografie, zou ik mezelf nog meer willen ontplooien binnen de documentaire fotografie. Mijn commerciële fotografie zorgt ervoor dat ik de financiële middelen heb om langdurige series te kunnen maken binnen de onderwerpen die ik van belang vind.”
Kunt u nog een bijzondere anekdote ophalen?
“Tijdens het fotograferen heb ik voor mijn lens vele mensen in allerlei situaties mee mogen maken, van mooie momenten die me doen lachen tot momenten waarbij ik achteraf de tranen liet gaan. Van bekende internationale artiesten waar ik een kort gesprek mee heb, tot ceo’s van grote bedrijven. Maar de mensen die me het meeste raken, zijn de mensen die ik ontmoet en meemaak die leven aan de randen van deze samenleving zoals vluchtelingen die in de meest erbarmelijke omstandigheden moeten leven en zijn verdreven van huis en haard. Ik ben nu eenmaal niet zo van de anekdotes.”
www.mischarapmund.com
Wilt u ook meewerken aan deze rubriek. Mail dan naar c.tesselhof@eisma.nl


 


Bekijk ook deze items