terug

Serie ondernemen: de keuze van bladen en een fotobureau

In het vierde een laatste artikel van ‘Waarom opdrachtgevers jou als fotograaf kiezen’ besteden we aandacht aan de keuzes van de verschillende bladen en een fotobureau. Wederom interviews die zijn afgenomen voor het boek ‘Opdrachtgever in Beeld’. Aan het woord komen beeldredacteuren van Panorama, Het Nieuwsblad Magazine, Libelle en Hollandse Hoogte.

PanoramaWanneer je een bepaalde fotografieopdracht hebt, waar begint dan je zoektocht naar een geschikte fotograaf?

Panorama: “Bij ons vaste rijtje van fotografen die we al kennen. Zo werken we al meer dan twintig jaar met Paul Toolenaar en Goffe Struiksma, twee nog immer gepassioneerde fotografen. Ze zijn dus niet bij ons in dienst, wij huren ze per klus in. Behalve voor ons doen ze ook commerciële opdrachten voor anderen. In onze fotografenpoule zitten uiteraard veel meer namen, allen met hun eigen specialisatie. Wij zullen niet elke willekeurige fotograaf op een fotoshoot zetten. Je kunt je vast wel voorstellen dat het geen goed idee is om een erotisch of glamourfotograaf twee dagen het bos in te sturen met het leger voor een reportage. Bij iedere opdracht kijk ik welke fotograaf het beste bij het onderwerp past. Maar ook wie het meest passievol is over dat onderwerp. Goffe is bijvoorbeeld een voetbalfreak dus als het om voetbal gaat, is hij een logische keus.”
“Passie is dus erg belangrijk. Ik zie soms bij fotografen dat ze te lang bezig zijn en alleen nog maar fotograferen om hun brood te verdienen. Maar zonder die gedrevenheid kun je beter iets anders gaan doen.”
Het Nieuwsblad Magazine: “In eerste instantie put ik uit de poule van vaste freelancers waarmee ik werk. Je ontdekt gaandeweg de kwaliteiten van de verschillende fotografen en ik probeer altijd de fotograaf te krijgen met precies die kwaliteiten die nodig zijn voor de opdracht. Voorheen werkte ik als fotoredacteur bij dagblad De Standaard. Als ik dan iemand naar het Parlement moest sturen, wilde ik een fotograaf die niet zozeer voor de mooie beelden ging maar die echt de gezichtsuitdrukkingen en het moment kon vangen, die heel sterk journalistiek meedacht. Als het bijvoorbeeld ging om een artikel over literatuur waar een beeld van een auteur bij moest, koos ik voor een fotograaf die sterk was in het maken van prachtige portretten. De keuze voor een fotograaf hing dus van het soort artikel af.
Voor Het Nieuwsblad Magazine bekijk ik per artikel welke fotograaf daar het beste bij past. Echter, ik verander bewust wel eens van fotograaf. Ik vind het leuk om iets verrassends te doen. De afwisseling is goed want als je altijd dezelfde fotograaf op dezelfde soort opdrachten zet, dan vernieuw je niet. Dan kan er moeheid ontstaan, ook bij de fotograaf zelf. Ik hoor van fotografen wel dat ze die onderlinge concurrentie niet storend vinden. ‘Dat houdt mij scherp’, zeggen ze.”
LibelleLibelle: “Die begint bij onze vaste poule van pakweg vijftien fotografen. Daaruit selecteer ik een fotograaf die past bij het onderwerp. De foto’s zijn voor ons erg belangrijk want aan de hand van het beeld gaan onze lezers het artikel lezen. Het gaat er dus om de juiste persoon bij de klus te kiezen. Ik kijk niet alleen naar de fotografiestijl, maar ook naar de persoonlijkheid van de fotograaf. Zo hadden we een tijdje terug een interview met een bekende Nederlander. Ik kende hem niet persoonlijk, maar had het idee dat hij wat introvert zou zijn. Dan stuur ik een fotograaf op hem af die er heel sterk in is om mensen op een subtiele wijze open te stellen voor de lens. Aan de andere kant, als we een foto van Pierce Brosnan nodig hebben, ga ik voor een leuke vrouwelijke fotograaf. Bij interviews met mensen die hun levensverhaal vertellen, moet je weer op andere dingen letten. Het gaat soms om dramatische verhalen met verloren kinderen of verkrachting. Dan zoek ik in mijn vaste poule naar iemand die geen kinderen heeft en lief en respectvol in de omgang is. Ik stuur in zo’n geval zeker geen fotografe die zelf kinderen heeft. Moeders zijn te betrokken bij dit onderwerp, het ligt voor hen te gevoelig.”
Hollandse Hoogte: ”Wanneer we een aanvraag krijgen, bekijken we eerst wat voor soort opdracht het is. We herkennen heel goed welke fotograaf we moeten aanbieden. In onze poule van fotografen zitten verschillende specialisten. We sturen uiteraard geen architectuurfotograaf op pad voor een portretfoto. Al is het niet zo dat we altijd de gebaande paden volgen. Soms werkt het juist goed om een journalistieke fotograaf op een commerciële klus te zetten. En een portretfotograaf die sterk is in ensceneren en snel goede relaties opbouwt met zijn modellen, kan ook wel een ander soort opdrachten aan.”
“In de keuze voor een fotograaf is daarnaast de regio waar de foto moet worden gemaakt van belang. Als het gaat om een of enkele foto’s – een kleine opdracht dus – die in Groningen moet worden gemaakt, dezelfde dag nog, dan zoeken we daarvoor een fotograaf uit Groningen. Maar als het gaat om een grote opdracht die pas over een week plaats moet vinden, selecteren we verschillende portfolio’s. We brengen bewust spreiding in ons aanbod aan zodat de klant iets te kiezen heeft. Ook het menselijke aspect speelt daarbij een rol; wat voor iemand is de fotograaf. Dat kan variëren van een brave portretfotograaf tot iemand die experimenteert. We maken het verschil altijd duidelijk aan de klant: ‘bij die fotograaf krijg je precies wat je wil, terwijl de experimentele fotograaf misschien wat lastiger is, maar het resultaat wel boeiend kan zijn’. Uiteindelijk is het aan de klant om te kiezen voor een eigenwijze of een behoudende fotograaf. Soms selecteren we bewust een vrouwelijke of juist een mannelijke fotograaf omdat je denkt dat die keuze op dat moment het beste gaat werken.”
Hollandse Hoogte

Hoe komen nieuwe fotografen bij jullie ‘binnen’?

Panorama: “Daar is geen eenduidig antwoord op te geven. Nieuwe mensen komen bijna als vanzelf naar ons toe. Soms dragen journalisten een fotograaf aan die zij kennen. Hoewel we met een vaste groep fotografen werken, wil dat niet zeggen dat we nooit plek hebben voor nieuw talent. Een goed voorbeeld is Sander Boer die we nu regelmatig inhuren. Ik zag hem fotograferen op de bruiloft van vrienden van me. Een bruidsreportage maken is een enorm verantwoordelijke klus. Het was duidelijk dat hij dat aankon qua techniek en omgang met de mensen. Het resultaat van zijn reportage was indrukwekkend. Kraakhelder en knap gefotografeerd. Daarnaast is hij ook een leuke, bescheiden kerel. Ik wilde het met hem proberen en heb hem benaderd voor een klus op basis van no cure no pay. Toen we zijn beelden kregen, was iedereen op de redactie enthousiast. En nu zit hij tien dagen voor Panorama in Zuid-Afrika. Hij heeft een kans gekregen en die gepakt.”
Nieuwsblad MagazineHet Nieuwsblad Magazine: “Hoewel ik erg loyaal ben naar mijn freelancers, kijk ik altijd naar wat er in andere bladen verschijnt van andere fotografen en sta ik steeds open voor nieuw werk. Als mijn oog valt op een nieuw iemand en zijn of haar werk past bij Het Nieuwsblad Magazine, dan benader ik ze voor een kennismaking. Afwisseling is verrijkend voor het magazine. Ik krijg ook wel tips. Stylistes of make-up mensen raden me wel eens aan om een bepaalde fotograaf te benaderen. Het gaat dan om mensen waar zij graag mee werken. Dan ga ik zo’n fotograaf wel opzoeken en bekijk zijn werk. Dat is eigenlijk een wereldje dat aan elkaar hangt; make-up man, stylist en fotograaf houden een pleidooi voor mekaar als ze fijn samenwerken.”
Libelle: ”Ik word twee- of driemaal per maand attent gemaakt op mogelijke fotografen. Meestal via collega’s, we tippen elkaar. Ik krijg dan een e-mail met een link naar de website van de fotograaf. Als dat een slechte site blijkt te zijn, is mijn interesse meteen weg. Ik ben niet op zoek naar semi-amateurs. Een fotograaf die op zijn site alleen maar familiekiekjes heeft staan, is niet geschikt voor Libelle. Prettig is als bij de foto’s op de website staat vermeld waarvoor of voor wie ze zijn gemaakt en waar ze zijn gepubliceerd. Vrij werk is toch anders dan werk in opdracht. Een website is duur maar wel heel belangrijk. Je komt jezelf presenteren, dan moet je goed voorbereid zijn. Het is toch een soort sollicitatie.”
Hollandse Hoogte: ”Fotografen bieden zich aan omdat ze hun fotografie door ons willen laten bemiddelen. Dat gebeurt drie à vier keer per week. Het valt me trouwens op dat fotografen ons voornamelijk als archiefbank kennen. Toch is opdrachtfotografie een grote tak binnen ons bedrijf.
Wij verwijzen nieuwe fotografen altijd naar het formulier op onze website. Wanneer wij een ingevuld formulier ontvangen, bekijken we eerst de site van de fotograaf. Als we vermoeden dat de fotograaf in onze selectie past, nemen we contact op.”
“Soms benaderen we op eigen initiatief fotografen omdat ze een specialiteit hebben die wij kunnen gebruiken. Of vanwege de regio. Bijna de helft van onze fotografen woont in Amsterdam. Toch heeft het voordelen om juist buiten de hoofdstad te zitten. Als we te weinig fotografen hebben in een bepaalde regio gaan we actief op zoek. Onder meer door navraag te doen bij andere fotografen, maar ook door te zoeken op internet. Soms is er al een link met een fotograaf omdat die in het verleden werk heeft aangeboden voor ons archief. Dan was dat werk niet geschikt voor ons archief, maar we zien wel de kwaliteit van de fotografie. Dat kan reden zijn om die fotograaf uit de onderbezette regio te benaderen. ”
 
Lees ook:
Serie ondernemen: Op basis waarvan bepalen galeries hun keuze
Serie ondernemen: Waarop opdrachtgevers jou kiezen
S
erie ondernemen: De keuze van reclamebureaus
De complete interviews zijn te raadplegen in het boek Opdrachtgever in Beeld of via het streaming medium Online Interviews