terug

Review – Op de testbank: Sigma DP3 Merrill

Sigma DP3 MerrillIedereen is tegenwoordig heel erg gewend aan digitale camera’s die je altijd, overal en voor alles kunt gebruiken. Het is in die situatie natuurlijk heel goed om een camera in handen te krijgen waar dat niet voor geldt. De Sigma Merill DP3 kent namelijk beperkingen. De eerste is het vaste objectief, maar dat zal de reden zijn om te kijken of deze camera wat voor je is. De andere is minder opvallend, en je merkt het pas als je de instellingen gaat uitproberen. De ISO instelling loopt weliswaar vanaf ISO 100 tot ISO 6400, maar dat wil niet zeggen dat al die instellingen ook iets bruikbaars opleveren. En het is niet zozeer de ruis in dit geval die te erg wordt, maar het is de kleur die snel minder wordt. Dat is het gevolg van de werking van de sensor. Waar normaal de kleur wordt gevonden door filters te gebruiken gaat dat bij de Foveon sensor op basis van statistiek. De verschillende kleuren licht, golflengtes, hebben elk hun eigen energie, blauwe meer dan groen, meer dan rood. Op basis van die energie dringen de fotonen die bij elke kleur horen meer of minder ver door in de sensor. Door nu op drie dieptes te meten hoeveel fotonen daar terecht zijn gekomen kun je iets zeggen over de kleur van het licht op die plek. Het grote voordeel van deze techniek is dat je af bent van het Bayer patroon en de bijbehorende berekeningen. De foto’s van de Sigma zijn dan ook heel scherp en gedetailleerd, daar valt niets mee te vergelijken. Maar met het toenemen van de gevoeligheid, het afnemen van de hoeveelheid licht die op de sensor valt, wordt de statistiek steeds onduidelijker, het gevolg is het afnemen van de betrouwbaarheid van de kleurweergave. Bij ISO 100 gaat alles goed, bij ISO 200 treden nog slechts marginale kleurafwijkingen op, maar bij ISO 400 worden ze al goed zichtbaar, ISO 800 en hoger zijn onbruikbaar. Maar bij ISO 100 is het wel heel mooi, en de vraag is dan, wil je daar mee aan de slag?
EdK-20130525-113ISO 100
Die beperking houdt in dat je ofwel met mooi weer kunt gaan fotograferen, of in de studio met voldoende eigen licht. Volgens mij is er daar wel plek voor zo’n camera, maar je moet het wel aandurven. En die drie lagen waar het licht wordt gemeten, Sigma vertaalt dat in drie keer zoveel pixels waardoor de camera er maar liefst 44 miljoen zou hebben, helaas is dat niet zo. Maar de 15 miljoen die er zijn, zijn wel heel mooi, en daar kun je prima mee uit de voeten of tevreden zijn. De tijdelijke beperking is dat je nu vastzit aan de Sigma RAW software die op zich doet wat het moet doen, namelijk de RAW bestanden met jouw keuzes voor instellingen omzetten in TIFF of JPEG. Maar het is geen feest als het gaat om de gebruiksvriendelijkheid. Maar Adobe en andere software leveranciers zullen ongetwijfeld binnen afzienbare tijd voor een alternatief zorgen.
Instellen
Voor het overige werkt de Sigma DP3 Merrill zoals je dat kunt verwachten, de autofocus is sneller bij meer licht dan bij minder, je kunt een aantal knoppen zelf de functie toewijzen die je vaak wilt gebruiken waardoor je na wat uitproberen de camera prettig snel kunt bedienen. Ik zou er wel minstens één extra accu bij kopen, want die levert niet zo veel vermogen. De moeilijke afweging is dus dat de camera nogal wat beperkingen kent, en de vraag of die door de prachtige beeldkwaliteit voldoende gecompenseerd worden moet iedereen zelf bepalen.


Bekijk ook deze items