terug

Review – Op de testbank: Nikon D600

De grens tussen professioneel en amateur als aanduiding voor de doelgroep van bepaalde camera’s is niet altijd even duidelijk. Natuurlijk aan de bovenkant vind je camera’s met hoge opnamesnelheden, extreem degelijke bouw en bijbehorend gewicht. Die zijn voor elk soort fotografie inzetbaar, hoewel het er wel erg op lijkt dat sportfotografie daarbij wordt gebruikt als test. Er zijn natuurlijk heel veel andere soorten professionele fotografie waar die snelheid helemaal niet zo belangrijk is. Dan gaat het vooral om het gemak waarmee de camera bediend kan worden en natuurlijk de beeldkwaliteit. Voor die laatste eigenschap delen alle camera’s van een merk dezelfde objectieven, waardoor de mogelijkheden van de sensor dan als belangrijkste kwaliteit bepalend onderdeel overblijven. En de onderkant is misschien ook wel aan te wijzen, hoewel de mogelijkheden van zelfs de eenvoudigste modellen al heel ver gaan. Maar het ontbreken van een volautomatische stand kan als een keuze van de maker voor de professie gezien worden, net als het niet aanwezig zijn van scène standen. Kijk je daarnaar, dan valt de Nikon D600 niet onder de criteria voor een professionele camera, en bij Nikon zou dat ook afgeleid kunnen worden uit het ontbreken van de standaard 10-polige aansluiting voor externe aansturing.
24×36 mm
De sensor in de D600 heeft nagenoeg de afmetingen van een kleinbeeld dia, 24 x 36 mm wat in de regel als ‘full-frame’ wordt aangeduid. De sensor biedt de gebruiker 24 miljoen pixels, resulterend in bestanden van 6016 bij 4016 pixels, ruim voldoende voor vrijwel elk gebruik. Bij 300 dpi kom je immers nog uit op 50 bij 34 cm, een spread in een op groot formaat gedrukt tijdschrift. Om die pixels ook zinvol te laten zijn is uiteraard een objectief van hoge kwaliteit nodig, ik heb er de AF-S 50 mm f/1.4 bij gebruikt die gezien de metingen ruimschoots voldoende kwaliteit levert voor deze camera. De scherpte wordt grotendeels door het objectief bepaald. De camera, de combinatie van sensor en processor is vooral verantwoordelijk voor de andere kwaliteit van de opnames: de kleurweergave en de ruis/scherpte verhouding. Daar blijkt dat ISO 3200 feitelijk nog geen problemen oplevert, wel ruis als je daar niets aan doet, maar de opnames zijn dan wel prachtig scherp. Hoe je de verhouding tussen ruis en scherpte kiest is ieders eigen keuze. De bediening van de camera is zeg maar typisch Nikon, wat inhoudt dat je als Nikon gebruiker nauwelijks hoeft te zoeken waar alles zit, de instellingen werken volkomen vanzelfsprekend. Links bovenop zit de dubbele keuzeknop, boven het wiel voor de opname instelling (PASM etc.), met eronder een ring voor opname frequentie inclusief stiller fotograferen, de zelfontspanner en het vooraf spiegel opklappen voor de hoogste zekerheid op het gebied van gebrek aan beweging van de camera. Mooi zou zijn als je bij de zelfontspanner de spiegel al direct op zou kunnen laten klappen, maar dat gaat niet. Rechts boven rondom de ontspanknop de aan-uit schakelaar, met vlak er naast de belichtingscorrectie en de video startknop. Achterop dan de hele serie knoppen voor het instellen van de belangrijkste functies. De AF keuzes worden gedaan met de centrale knop in de keuzeschakelaar naast het objectief. En op het gebied van de AF zijn de opties aanwezig van eenvoudig enkelvelds werken tot de complexe onderwerpvolgende 3D meting.
Handig
De camera gebruikt twee SD-kaarten voor de opslag van de gemaakte opnames, met de gangbare verschillende mogelijkheden om ze beide te gebruiken, van de tweede als reserve tot het verdelen van RAW en JPEG over beide kaarten. In dat laatste geval bepaalt de geringste capaciteit het maximale aantal opnames, en omdat de JPEG bestanden best groot uit kunnen pakken moet je daar dus niet een te klein kaartje voor toewijzen. De RAW opties zijn 12 of 14 bits, met compressie, naar keuze met of zonder verlies. De fijnafstemming voor de AF ontbreekt ook niet, en er is een speciale aansluiting voor een GPS eenheid, als je er eenmaal gebruik van gaat maken raak je er niet meer af. Ingebouwd zijn verschillende opties voor reeksen opnames, van meervoudige belichtingen, interval opnames tot timelapse, waarbij die laatste meteen een film oplevert, de intervalopnames moet je zelf nog samenvoegen. Diverse knoppen kun je zelf een functie toewijzen, iets dat altijd wat tijd vraagt, je moet de camera eerst gebruiken en leren kennen voor je de juiste keuzes kunt gaan maken. Bij het filmen kun je ze een andere functie toerwijzen dan bij het fotograferen als je dat wilt. De ingebouwde flitser ontbreekt ook niet bij de D600 en kan gelukkig gebruikt worden in het Nikon Creative Lighting systeem, om als commando flitser voor maximaal twee groepen externe flitsers te werken, waarbij het mogelijk is om de ingebouwde flitser zelf niet aan de belichting van de foto deel te laten nemen.
Filmen, video dan, kan ook. De instellingen bij Full-HD zijn 30, 25 of 24 beelden, bij de 720P optie gaat het tot 60 bps. Tijdens het video-opnemen kun je de AF laten werken, maar de op de contrastdetectie werkende scherpstelling is niet altijd zeker en direct, waardoor geen bruikbaar resultaat oplevert. Dat is typisch een terrein waar nog flink wat verbetering noodzakelijk is totdat de AF ook voor video het professionele gebruik mogelijk zal maken dat bij fotografie min of meer als vanzelfsprekend wordt gezien.
Voor mij biedt zo’n Nikon D600 voldoende om mee te fotograferen, en eigenlijk vind ik het een professioneel inzetbare camera, hooguit niet toereikend voor echt snelle actie of sport, maar dat is natuurlijk maar een beperkt gebied van de professionele fotografie. En hoe het zit met degelijkheid op de lange termijn, daar valt niet meer over te zeggen dan dat de camera een prima indruk maakt, maar dat hij ongetwijfeld minder bestand is tegen ruig gebruik van een D4.
De gehele ISO-reeks van de Nikon D600 is in volle resolutie hier te bekijken.
In onderstaande galerie staan enkele voorbeelden, hogere resolutiefoto’s van de Nikon D600 zijn hier te zien.


Bekijk ook deze items