terug

Review – Op de testbank: Nikon Coolpix A

Nikon Coolpix A - © Eduard de KamHoewel het eigenlijk verbazingwekkend lang geduurd heeft komt er nu eindelijk een serie digitale compactcamera’s op de markt die gebruik maken van een grotere sensor, meestal van het APS-formaat, in combinatie met een objectief met een vast brandpunt. Eén van die camera’s is de Nikon Coolpix A, waarbij de naam Coolpix natuurlijk verwijst naar de reeks compactcamera’s van Nikon en de Coolpix A is ook heel compact gebouwd. Maar de menustructuur is niet die van de Nikon compactcamera’s, maar juist die van de Nikon reflexcamera’s.
De Coolpix A is uitgerust met een 18,5 mm f/2.8 objectief dat een beeldhoek biedt die overeenkomt met 28 mm op kleinbeeld. Of je dat een prettige beeldhoek vind zal een belangrijke afweging zijn bij de vraag of dit een camera is waar je iets mee wilt. De autofocus gaat via contrastdetectie en is dus minder flitsend dan die van het Nikon1 systeem, maar werkt toch wel redelijk snel. In het geval van handmatig scherpstellen is er alleen een afstandsschaal op het LCD scherm om je te helpen. Maar met 18,5 mm is de scherptediepte natuurlijk hoog, zodat je ook wel kunt werken met een vaste afstandsinstelling, wat de reactietijd van de Coolpix A natuurlijk tot een minimum terugbrengt.
Testopname Nikon Coolpix A - © Eduard de KamDe kwaliteit van het objectief is dan natuurlijk de volgende vraag, en daar valt weinig op af te dingen. Natuurlijk is het centrum scherper dan de randen, maar alleen bij volle opening zijn de echt uiterste hoeken een beetje zacht, bij f/4.0 is dat over. Voor de pietje preciezen onder ons begin je bij f/8.0 het scherpte-verlies door diffractie te zien, maar f/16 en f/22 zijn pas echt onbruikbaar. Maar doordat bij de Nikon Coolpix A gekozen is voor het weglaten van het anti-alias filter levert de hoge scherpte van het objectief zo nu en dan moiré verschijnselen in beeld. Die kun je verwijderen in de software, maar natuurlijk ook door bij f/11 of kleiner te gaan fotograferen. Er is verder sprake van een heel klein beetje tonvormige vertekening. De bestanden meten 4928 x 3264 pixels, 16 miljoen dus waarmee je de opnames voor bijna elk doel kunt gebruiken.
De ISO waarde kan tot 25600 gekozen worden, maar bij het opnemen in JPEG valt dat niet aan te raden, en ook de eigen Nikon software kan er niet echt mooi mee uit de voeten. Adobe Lightroom levert echter een prima bruikbaar resultaat, uiteraard in relatie tot de beroerde omstandigheden waaronder je een dergelijke gevoeligheid nodig zou kunnen hebben.
Wat Nikon in de JPEG instelling wel mooi laat werken is de D-lighting, de naam voor de manier om om te gaan met hoge contrasten. Uiteraard wordt die instelling overgenomen in de Nikon Capture software, en het is best even zoeken om in Lightroom een vergelijkbaar resultaat uit RAW te halen, maar het kan natuurlijk wel. Wat tenslotte een beetje jammer is is dat de aanduiding voor de belichtingscorrectie wel mooi grote cijfers gebruikt, maar de + en – aanduiding zijn voor mijn ogen iets te klein om zonder leesbril goed te zien.
In Pf nummer 4 van 2013 staat meer over de Nikon Coolpix A, in vergelijking met de Fujifilm X100S.


Bekijk ook deze items