terug

Reinier Gerritsen: Wall Street Stop

Onze wereld is fotogeniek, en het is aan ons fotografen om dat te laten zien. Dat is niet altijd even makkelijk, want het fotogenieke is soms goed verstopt.
Je zou denken dat foto’s van wachtende mensen net zo vervelend zijn als het wachten zelf, maar dat hoeft dus niet. In de loop van de jaren zijn er verscheidene fotografen die dat hebben bewezen, ieder op zijn of haar eigen manier, en Reinier Gerritsen voegt zich bij dat gezelschap.
In ‘Wall Street Stop’ fotografeert hij mensen in de metro, net voordat de metrodeuren zich sluiten. Je verwacht dreinerige foto’s die net als het wachten zelf je energie opzuigen, maar je krijgt foto’s waar je naar kunt blijven kijken. Enerzijds vanwege de emoties die mensen ondanks hun gesloten houding toch laten zien, anderzijds doordat je een rijk geschakeerd tijdsbeeld hoe de gewone Amerikaan eruitziet voorgeschoteld krijgt.
Het laatste wordt met het verstrijken van de jaren alleen maar interessanter en geeft het boek over enige tientallen jaren een grote extra waarde. Je haalt het allemaal uit de foto’s doordat Gerritsen je de kans geeft goed te kijken. Hij haalt de mensen dichtbij en zet ze in alle detail in beeld.
Door vlak na elkaar gemaakte foto’s tot korte panorama’s aan elkaar te plakken, worden het bovendien levendige groepsportretten. Ondanks de korte tijdspanne waarin hij steeds zijn foto’s maakt, komen zijn foto’s uitgewogen over. Ze lijken tussen het voyeuristische en het geposeerde portret in te zitten, terwijl van dat laatste toch echt geen sprake is. Dat zal ongetwijfeld met intensief kijken, stevig selecteren en keuzevrijheid bij het monteren te maken hebben.
Voor Gerritsen is het fotograferen van wachtende mensen een groot, vele jaren durend project. In 20 Europese landen maakte hij vergelijkbare foto’s in de openbare ruimte, onder meer wachtend bij stoplichten.
Niet alleen het monteren van documentaireachtig werk, maar ook het voyeuristische aspect ervan is een interessant discussiepunt. Gerritsen fotografeert mensen die dit niet verwachten op een moment dat ze zich door anderen genegeerd veronderstellen.
De onuitgesproken afspraak elkaar te negeren, geeft je in de openbare ruimte nog een beetje privacy, en wordt door Gerritsen genegeerd. Maar dat deden tienduizenden straatfotografen, veiligheidsbeambten en burgers vóór hem.
Verschil is dat Gerritsens foto’s precies zijn en een intieme uitstraling hebben. Hij laat emoties zien en publiceert ze op tentoonstellingen en in boeken. Daarmee wakkert hij de eeuwige discussie weer aan.
Bestellen
Tekst: Frits Gierstberg
Hatje Cantz, 31 x 25 cm, 112 blz.
Engelstalig, ISBN 97883775727204