terug

Pentax 645D: Een oude bekende

De Pentax 645D leek lang een belofte die nooit zou worden ingelost maar eindelijk is Pentax weer een leverancier van digitaal middenformaat. Wanneer je de Pentax 645D vergelijkt met de andere middenformaatcamera’s, vallen twee dingen op. Ten eerste is het een ‘gesloten’ systeem: de sensor is gewoon een onderdeel van de camera, er is geen digitale achterwand. Het maakt sommige dingen gemakkelijker, maar het schoonmaken van de sensor is juist weer lastiger.
De Pentax 645D heeft 11 AFD-velden, die in een betrekkelijk klein gebied in het centrum van de zoeker liggen. De afmetingen van de AF-sensor zijn waarschijnlijk vergelijkbaar met die in de K-serie, en dus nemen ze ten opzichte van het veel grotere beeldformaat maar een bescheiden stukje ruimte in. Handig is dat het heel kleine puntjes zijn, dus wanneer je ervoor kiest zelf een van die punten aan te wijzen als AF-positie, kun je op een heel klein onderdeel van je onderwerp scherpstellen.
Een dergelijke nauwkeurigheid past goed bij de hoge scherpte en geringe scherptediepte van een middenformaatcamera. Maar dan moet het AF-systeem ook wel helemaal precies goed scherpstellen. Dat was in eerste instantie niet het geval: zelfs met een 55mm groothoek op een meter of twee zit de focus er zo ver naast dat je flink moet diafragmeren om een scherpe opname te krijgen.
Maar er is gelukkig een eenvoudige remedie: in het cameramenu kun je de AF-instelling corrigeren, voor alle objectieven gelijk, of voor nieuwere objectieven, die door het systeem worden herkend, ook per objectief. In tien stappen kan de scherpte dichterbij of verder weg worden gekozen. Met een handig hulpje, zoals de LensAlign MarkII, gaat dat erg goed: met enkele proefopnamen krijg je de scherpte precies waar hij moet zijn.
De importeur leverde de camera met de DFA 645 1:2.8 55mm AL(IF) SDM AW. Dit objectief biedt alleen in het centrum voldoende scherpte; zelfs aan de bovenkant is de kwaliteit al weggezakt, om over de hoeken maar te zwijgen.
Het is dan ook niet voor niets dat Pentax nieuwe objectieven heeft aangekondigd, die speciaal worden ontworpen om te voldoen aan de veel hogere eisen die digitale fotografie stelt. Dat houdt dan in voor de fotografen die hun objectieven voor het 6×4,5-systeem hebben bewaard, dat ze die wel kunnen gebruiken, maar dat ze niet de hoogste kwaliteit uit de camera kunnen halen.
Voor opslag maakt de Pentax 645D gebruik van twee SD-kaarten, waarbij je als gebruiker de functie van beide kunt kiezen: de tweede als extra wanneer de eerste vol is, of RAW op de ene en JPEG op de andere, of hetzelfde op beide als een back-up systeem in de camera, een mooie optie voor echt belangrijk of duur betaald werk.
De camera houdt vast als een kleinbeeldcamera, wel flink wat groter, maar er is wel mee te werken uit de hand. Dan moet er wel genoeg licht zijn, want bewegingsonscherpte wordt in de enorm hoge resolutie uiteraard genadeloos vastgelegd. Daarnaast is de scherptediepte echt heel gering, hoewel je dat natuurlijk pas goed gaat zien wanneer je de foto’s groot gebruikt.

Bekijk deze foto in oorspronkelijke resolutie.
Op statief is alles anders, zeker doordat de camera heel handig twee aansluitingen heeft; één aan de onderkant voor liggende opnamen en één aan de linkerkant voor staande formaten. Het menu achterop de camera kantelt mee, zodat alles keurig rechtop leesbaar blijft. Ook onderin de zoeker wordt de horizonaanduiding weergegeven.
De Pentax 645D lijkt me een mooie aanvulling op het aanbod digitaal middenformaat. De mogelijkheden en de manier waarop je ermee kunt werken, zijn toch weer net even anders dan bij andere merken, waardoor voor de fotograaf meer keus ontstaat om het juiste gereedschap te vinden.

Tags: Pentax

Bekijk ook deze items