terug

Panasonic Lumix G2: Touch me!

Met de G1 stak Panasonic de nek uit. Voor het eerst was er een camera met verwisselbare optiek, maar zonder spiegel. Het Micro Four Thirds System, zoals het systeem door Panasonic en Olympus wordt genoemd, was baanbrekend. Maar om potentiële kopers niet te veel af te schrikken, was de G1 traditioneel vormgegeven. De camera ziet eruit als een verkleinde spiegelreflexcamera, deze klassieke vormgeving heeft de G2 ook.

Je zou bijna denken dat de camera een optische zoeker heeft, maar die is uiteraard elektronisch. Wel een vrij goede overigens, al is die een beetje klein. Prettig is bovendien dat je in die zoeker veel meer informatie kunt zien dan bij de zoekers van een spiegelreflexcamera. De informatie die je krijgt, is identiek aan de informatie die op het draai- en kantelbaar scherm achterop te zien is. Werken met het scherm achterop de camera heeft nog een voordeel: je kunt gebruikmaken van het aanraakscherm.

Snel gaat deze vrouw niet, dus de scherpstelling kan het prima bijhouden. Op het scherm zie je dan het veldje keurig meegaan. Het doet denken aan de autofocus van de Nikon-camera's.

Een van de geneugten van het Micro Four Thirds System is dat je op de sensor scherpstelt en daardoor in principe de hele sensor kunt gebruiken. Dat lukt met de G2 net niet, maar je hebt wel een groot bereik waar je allemaal kunt scherpstellen. Een beetje afhankelijk van de instellingen wijs je op het scherm aan waar de foto scherp moet zijn, dit veld kun je overigens heel gemakkelijk vergroten of verkleinen. Wat mij eigenlijk vooral verbaasde, is dat het menu niet door aanraking wordt gestuurd. Ik vind dat toch wel jammer.

Het aardige van het aanraakscherm is dat je gewoon kunt aanwijzen waar je de foto scherp wilt hebben, en eventueel direct een foto kunt maken. De beeldkwaliteit is prima, ook het kitobjectief doet het goed.

De G2 heeft verder ook tracking: de autofocus volgt dan het onderwerp. Het onderwerp moet wel groot genoeg zijn en goed contrasteren met de achtergrond. Heeft de autofocus het onderwerp wel ’te pakken’, dan zie je het veld keurig met het onderwerp meebewegen. Totdat je de ontspanknop indrukt, dan ben je alle feedback kwijt en is het maar hopen dat het goed gaat. Dat gaat redelijk.

Dat de G2 720p heeft, laat ook zien dat de G2 niet de G1 én de GH1 opvolgt. Voor die laatste komt een ander model, met 1080p. Wat mij een groter gemis lijkt, is dat de G2 het geluid met slechts één microfoon opneemt. Wel kun je een externe microfoon aansluiten, dat is sowieso goed voor de geluidskwaliteit.

De beeldkwaliteit wijkt niet tot marginaal af van de andere modellen van de G-serie. Je krijgt dus prima beelden als je de camera goed instelt. Panasonic neemt nu een voorsprong maar er moet nog wel wat werk worden verricht. Want hoewel het allemaal aardig werkt, is het nog niet daar waar het moet zijn. Gelukkig kun je, als je dat wilt, de camera ook traditioneel bedienen. Nu nog wel; de vraag is hoe lang nog.


Bekijk ook deze items