terug

Nikon SB-700: Moeilijk wordt makkelijk

De zegen van moderne spullen is dat je er alles mee kan, de vloek dat het vaak niet lukt. Dat begint te veranderen. De Nikon SB-700 nader bekeken.

Bij apparaten in het algemeen zijn waar ook maar mogelijk mechaniek en elektronica vervangen door computerchips. Fabrikanten kunnen zo meer bieden voor minder geld. Dankzij de chip explodeerde het aantal instelmogelijkheden. De zegen van moderne spullen is dat je er alles mee kan, de vloek dat het vaak niet lukt. Voorbeelden in de fotografie te over, en flitsers maken geen uitzondering. Vaak blijkt het een hele puzzel ze in te stellen. Nikon bleek met de SB-900 het leven te hebben gebeterd en gaat met de SB-700 weer een stapje verder. De Nikon SB-700 maakt wat eerst moeilijk was nu een stuk makkelijker.
Vergelijk je de SB-700 met zijn voorganger, de SB-600, dan vallen meteen de grotere flitskop en display op. Het knoppenwerk is volledig veranderd, waarbij een draaiknop is toegevoegd, net als bij Canon. De aan/uitknop kan worden doorgedraaid naar een remote- en een masterstand, waarvan de laatste nieuw is. Je kunt er twee flitsers op afstand mee aansturen, beide in TTL- of beide in M-modus; de A-modus vervalt.
Aan de zijkanten van het display zitten schuifknoppen. Eén is voor het instellen van de modus, waarbij je deze flitser in TTL, M of GN kunt zetten. GN kon voorheen alleen met de topmodellen. GN staat voor ‘Guide Number’ en maakt het met de kop naar voren mogelijk de flitser op een afstand in te stellen. Zet je hem op 2 meter, dan berekent hij voor die afstand een correcte belichting. Verander je diafragma of gevoeligheid, dan wordt de dosis automatisch aangepast. Handig, want inzichtelijk en gebruiksvriendelijk als je variaties in de dosering eens niet kunt hebben.
Ingesteld als ‘Master’ in het draadloze systeem heeft deze knopstand een andere functie, namelijk een alternatief om twee flitsers op afstand te sturen. Die bedien je dan niet apart, zoals we bij Nikon gewend zijn, maar je stuurt de verhouding tussen het licht van de twee. Dat sluit aan op de wijze waarop veel fotografen werken, namelijk zoekend naar een balans tussen hoofd- en bijlicht. Het Canon-systeem werkt ook zo, en Nikon geeft je nu de keuze. Stel je de meest extreme verhouding van 1 op 8 in, dan is het gelukkig niet zo dat het hoofdlicht zo fel wordt dat het gaat overbelichten. Het is jammer dat dit bij Nikon slechts met twee flitsers kan, bij Canon kun je een achtergrond of haarlicht nog eens apart instellen.

Zonder of met gloeilampfilter, halogeenlicht in de achtergrond.

Aan de andere kant van het display vind je een schuifknop om in drie standen de verdeling binnen de lichtbundel aan te passen. Zoals vroeger, wat meer geconcentreerd op het midden en gelijkmatig verspreid over het beeld. Het lijkt een gimmick, want bij situaties met diepte, en dat is bijna altijd, raakt het effect verdoezeld. Maar fotografeer je eens iemand tegen een frontale en egale muur, dan zie je het effect wel degelijk.
De menu- en selectknop zijn nieuw en welkom. Door de menuknop staat als gezegd de deur naar de custom-functies open en de rij is bijna dubbel zo lang als bij de SB-600. Bekijk je de rij, dan vraag je je dankzij betere aanduidingen niet meer af waarover het gaat. De selectknop maakt het duidelijker hoe je op het display navigeert. Op het display vind je vanaf nu ook een afstandsbalk, dus je kunt van tevoren zien of je flits het haalt.
Net als op de SB-900 is er ook een systeem dat aangeeft of de SB-700 warmloopt. Hij slaat af als hij echt heet wordt. Dat is overigens niets nieuws, want flitsers worden al heel lang zonder aanduiding tegen oververhitting beschermd. Het valt gelukkig niet mee deze flitser warm te krijgen. De flitskop kun je links- en rechtsom 180 graden draaien. Bij de SB-600 was dat rechtsom maar 90 graden. Meer is handig bij gebruik op afstand als je de sensor op de zijkant van de flitser richting de cameraflits wilt richten om stuurflitsjes te ontvangen.
De SB-700 is volgens onze metingen in de 50mm-stand een verwaarloosbare kwart stop minder krachtig dan de SB-600. Bij hogere gevoeligheid en open diafragma laat hij zich minder knijpen. Wie een oude Nikon heeft, moet even controleren of het TTL-systeem compatibel is: D-TTL gaat niet meer.

Verder biedt hij op allerlei fronten meer. Een zoombereik van 16 tot 120 in plaats van 24 tot 85 mm, een diffusiekapje erbij, een bounce-kaart, een weliswaar onhandig etui en een filtersetje. Het meegeleverde voetje voor flitsen op afstand is gebleven, al is de schroefdraad erin niet meer van metaal. Voor gebruik bij slecht weer is een kousje voor de flitsschoen apart verkrijgbaar. Met firmware-updates via de flitsschoen blijft de SB-700 bij de tijd. Alles bij elkaar is de kloof met het topmodel een stuk kleiner geworden.
Bij de SB-700 zitten twee compensatiefilters, bij de 900 vier; voor zowel flitslicht als tl-licht is er een gematigd alternatief, maar bij die van de SB-700 zijn ze van hard plastic in plaats van folie. De folie gaat bij de SB-900 in een speciale losse houder; het is handig daar continu een compensatiefilter voor gloeilampenlicht in te zetten. Door verschuiven leest de SB-900 de filtering niet altijd goed uit, wat bij de 700 zorgenvrij is. Het systeem ontwikkelt zich steeds verder.