terug

Nikon AF-S 300mm: Indrukwekkend

Eind vorig jaar kondigde Nikon een nieuwe versie van de 300mm f/2.8 aan, met als voornaamste verbetering de nieuwe beeldstabilisatie. Iets wat je bij dergelijke lange brandpuntsafstanden wel kunt gebruiken.

Het leek mij een hele toer om met zo’n groot objectief nog uit de hand te werken, maar dat valt inderdaad prima te doen. Ik moet toegeven dat ik niet zo heel vaak met een lichtgevoelig teleobjectief heb gewerkt. Enerzijds omdat ik vooral met een groothoek fotografeer, anderzijds vanwege de investering. Want echt goedkoop zijn dit soort objectieven niet. Het neemt niet weg dat een 300mm f/2.8 een grote aantrekkingskracht heeft op mij. Het nieuwe objectief van Nikon is dan ook een mooie aanleiding om eens met zo’n grote jongen op pad te gaan.

Compact

Het objectief weegt nog geen drie kilo en samen met een D3X is dat heel goed vast te houden. Dat hou je uiteraard geen uren vol, maar een statief is niet per se noodzakelijk om de combinatie stabiel vast te houden. De lengte van het totale objectief, zonder zonnekap, is 267,5 mm. Een flinke lengte voor wie zoals ik gewend is aan groothoeken. Maar om eerlijk te zijn, viel het me in de praktijk reuze mee. Onopvallend fotograferen is er niet echt bij.

Al is het niet heel prettig om een hele dag met zo'n objectief rond te sjouwen, je krijgt dan wel wat. De autofocus volgde de joggers overigens uitstekend.

Knoppen

Op het objectief zitten heel wat knoppen en schakelaars, maar het is allemaal helder en goed te bedienen. Daar is ten opzichte van de vorige versie niets aan veranderd. De beeldstabilisatie zet je aan of uit met behulp van een ring. Dat gaat met de camera voor je oog gemakkelijk genoeg, zonder dat je het per ongeluk kunt verdraaien. Een slimme constructie.

Ook goed doordacht is de geheugenknop, die je met je wijs- of middelvinger kunt bedienen. Met dat geheugen kun je een bepaalde afstand programmeren. Als je de knoppen voorop het objectief goed hebt ingesteld, kun je vervolgens daarmee heel snel teruggaan naar die afstand, al dan niet voorzien van een geluidssignaal.

De voorste knoppen kun je ook laten fungeren als startknop, of juist vergrendeling, van de autofocus. Doordat de knoppen iets verdiept liggen, kun je ze blindelings vinden.

Nieuwe optie

Aan de zijkant stel je ook in hoe de beeldstabilisatie werkt en hoe je met de scherpstelling omgaat. Die kun je vanzelfsprekend beperken in het bereik, om te voorkomen dat het objectief onnodig gaat pendelen en je de actie mist. Daarnaast kun je bepalen hoe je wilt kunnen ingrijpen op de autofocus. Te allen tijde kun je aan de scherpstelring draaien en ingrijpen. Maar de gevoeligheid varieert. De nieuwe stand heet A/M, naast de M/A-stand die Nikon al langer heeft. In de A/M-stand reageert de scherpstelling minder snel op het draaien aan de, overigens forse en erg prettige, scherpstelring. Het werkt prima. In de ‘oude’ M/A-stand reageert de scherpstelring inderdaad een stuk sneller.

De foto is gemaakt bij 1/30 seconde en f/2.8 uit de hand. En het is gewoon scherp. De onscherpte vind ik ook fraai.

Beeldstabilisatie

De belangrijkste verandering ten opzichte van de voorganger is de nieuwe beeldstabilisatie. Nikon roept dat het zeker vier stops kan compenseren. Als je uitgaat van de vuistregel dat je een sluitertijd moet gebruiken van één gedeeld door de brandpuntsafstand, zou je zonder beeldstabilisatie dus minimaal bij een 1/300 seconde moeten fotograferen. Ronden we dat af op 1/500 seconde, dan zou je met de nieuwe beeldstabilisatie bij 1/30 seconde nog foto’s zonder trillingsonscherpte kunnen krijgen.

Het lijkt erop dat Nikon de claim kan waarmaken. Bij 1/30 seconde uit de hand haal ik een heel acceptabel slagingspercentage. Ik ben er behoorlijk verbaasd over dat je met zo’n groot en zwaar objectief met een dergelijke kleine beeldhoek dan nog scherpe opnamen kunt maken.

Statief

In veel gevallen zul je het objectief gebruiken met een statief, of op zijn minst een monopod. Dat haalt wat last van je schouder. Een opvallend mooi detail is dat op het objectief niet alleen een markering is aangebracht om het objectief weer goed in landschapsstand te zetten, maar ook een voor verticale opnamen. Ik ben wel verrast dat je niet de hele statiefring kunt verwijderen, maar alleen de voet. En dan heb je een imbussleutel nodig, omdat je vier schroeven moet losdraaien. Dat vind ik wat vreemd. Wel weer goed is dat de ogen voor de riem aan de statiefring vastzitten. Mochten die afbreken, wat niet ondenkbeeldig is met zo’n gewicht, dan is het een relatief goedkope reparatie.

Het is natuurlijk vals spelen, fotograferen in een dierentuin, maar ik ben dan ook geen natuurfotograaf. Het laat wel mooi zien waarvoor de 300mm prima geschikt is, namelijk het vastleggen van dieren die niet al te ver weg zijn.

Optisch

Optisch laat het objectief niets te wensen over. Het ontwerp is identiek aan de vorige 300mm f/2.8. Dus ook deze AF-S 300mm f/2.8G ED VR II levert al bij volle openingen prachtig scherpe foto’s. Als je heel kritisch gaat kijken, blijven de hoeken tot f/4 net wat achter. Maar daar heb je alleen last van als je platte objecten fotografeert, wat niet waarschijnlijk is met dit objectief. In de praktijk valt het gewoon in de onscherpte. Ook heeft het objectief een minimale vignettering bij volle opening, ook iets wat bij praktijkopnamen totaal niet opvalt. Boven f/11 wordt de optische prestatie door diffractie wat minder, maar het blijft erg goed. Fraai is ook de onscherpte, het wordt natuurlijk weergegeven. Uiteraard is het objectief vertekeningsvrij.

Indrukwekkend

Al ben ik niet echt een telefotograaf, ik ben toch onder de indruk van wat je met een objectief als deze AF-S 300mm f/2.8G ED VR II kunt doen. Vooral de beeldstabilisatie heeft mij positief verrast. Met een teleconverter erbij, heb je een flexibel, compact en draagbaar objectief.