terug

Naaktportretten zonder poespas: Rene de Haan

Een model met alleen een prachtig lijf of een mooi gezicht doet Rene de Haan weinig. Voor hem zijn er meer ingrediënten nodig voor een perfecte naaktfoto. Dat zie je terug in zijn vrije werk, maar ook in de zinnenprikkelende foto’s voor Playboy.
Het tot vaste fotograaf van de Playboy schoppen, lukt maar weinig mensen. Zeker zonder fotografieopleiding. Laat staan met een opleiding tot bibliothecaris. Rene de Haan kreeg het toch voor elkaar.
“Eigenlijk ben ik er een beetje ingerold. Ik was tijdens mijn studie zo enthousiast bezig met fotografie, dat ik besloot mijn beroep ervan te maken. Van een carrière tussen de boeken is het dus nooit gekomen.”
Via zijn zus kreeg De Haan de kans stage te lopen bij een aantal fotografen. “Ik werkte in de studio van reclamefotograaf Theo Uytenhaak. Overigens fotografeerde hij voornamelijk producten. Dat was niets voor mij.”
Ook bij modefotograaf Martin Robbe voelde De Haan zich niet helemaal op zijn plek. “Mijn taak lag vooral in statieven sjouwen, broodjes halen en het reflectiescherm vasthouden. Daar kwam nog eens bij dat ik weinig verschil zie tussen een goedkoop H&M-tje en een topstuk van een beroemd ontwerper. Ik heb heel weinig met kleding.”
Niet zo verwonderlijk dus dat de Haan zijn draai heeft gevonden in de naaktfotografie. In een groot deel van zijn portretten is de kleding ver te zoeken. Zijn stijl is nog het best te omschrijven als naturel en zonder poespas. De technische kant van de fotografie kan De Haan gestolen worden. “Het gaat echt om het beeld zelf en de sfeer die het uitstraalt.”
Volgens de Haan is voor de perfecte naaktfoto meer nodig dan alleen een mooie vrouw. “Het heeft voor mij vooral met uitstraling te maken. Een vrouw kan een fantastisch lijf hebben, maar daar heb ik niet zoveel mee. Ik ben ook niet zo van de close-ups, dat je alleen maar lijnen, vormen en lichaamsdelen ziet. Het gaat mij om de persoon. Ik maak ook naaktportretten in plaats van naakten of erotische foto’s.”

Poses

Opvallend zijn de uiteenlopende poses die de vrouwen aannemen in de naaktportretten. De Haan laat hen springen, rennen en vallen en breekt daarmee met clichéposes. Hij put hierbij inspiratie uit de gedurfde fotografie van de Amerikaanse fotograaf Ryan McGingly.
De Haan laat een fotoboek zien met naaktfoto’s in zwart-wit van Jock Sturges. “Zijn zwart-witbeelden zijn heel naturel en sfeervol. Bijna romantisch.” Ook De Haan heeft een voorkeur voor zwart-witfotografie. “Kleur leidt vaak af. Zwart-wit abstraheert veel meer qua sfeer.”
Het vrije werk van De Haan bestaat uit artistieke beelden waarin vrouwelijke schoonheid centraal staat. Hij houdt het daarbij zo natuurlijk mogelijk. De glamour is dan ook ver te zoeken. Voor De Haan gaat het om de mens en is het zeker geen streven elk naaktportret een erotische lading mee te geven. “Erotiek ligt voor mij niet in spannende jarretels of rood gestifte lippen, maar eerder in iets terloops, een blik, een houding, haar dat op een bepaalde manier valt, een bandje van een hemdje dat toevallig afzakt. Overigens ligt erotiek in het oog van de toeschouwer. Iemand kan mijn foto’s als erotisch ervaren, terwijl ik dat er niet bewust in heb gelegd. Maar dat mag uiteraard.”