terug

Multimediaproject brengt kinderslavernij in beeld


Met een korte film vraagt fotojournalist Daimon Xanthopoulos aandacht voor een verborgen probleem, dat van kinderslavernij. De film is de eerste in een serie, uiteindelijk wil hij dit soort kinderen wereldwijd in beeld brengen. Momenteel is hij al bezig met een soortgelijk verhaal in Benin. Xanthopoulos vindt het belangrijk om het verhaal te vertellen, hij vindt niet normaal dat kinderen in dit soort situaties terecht komen.
“Kindslaven worden vaak gezien als onderdeel van een cultuur, het werk dat ze verrichten wordt vaak niet als arbeid gezien. Tegelijk worden de psychologische effecten op de kinderen volledig genegeerd”, vertelt Xanthopoulos. Kindslaven zien er vrij onschuldig uit – het lijkt alsof ze gewoon meehelpen – en dat maakt het lastig om het verhaal goed uit te beelden. Kinderarbeid in mijnen en chemische fabrieken zijn daarentegen veel herkenbaarder en mede door die beelden zijn er ook allerlei verdragen opgesteld om die kinderarbeid aan banden te leggen.
Om het verhaal te kunnen vertellen heeft Xanthopoulos voor het eerst met video gewerkt. “Video moet wel een toepassing hebben en dat heeft het hier. Het kind komt door de video tot leven.” Het was voor Xanthopoulos ook lastig om het goed te fotograferen, juist omdat het er niet heel heftig uitziet. Door het multimediaal te brengen kan het onderliggende verhaal wel goed naar voren gebracht worden. Dat is de kracht van multimedia, zegt hij.
Xanthopoulos heeft het project zelf opgezet. Onlogisch is de keuze voor het onderwerp allerminst, met Unicef als een van zijn opdrachtgevers heeft hij al veel projecten over de rechten van kinderen uitgevoerd. Ondertussen heeft hij al veel tijd in het project gestoken. De opnames voor de eerste film zijn in ongeveer een week gemaakt. Dat gaat niet zonder slag of stoot. “Je kunt niet zomaar naar binnen bij een huishouden waar ze een kindslaaf hebben. Ze begrijpen vaak ook niet dat je interesse hebt in hun ‘werkster’. Je moet de mensen ook zeker niet het gevoel geven dat ze bekritiseerd worden, al vertel ik altijd wel mijn bedoelingen.” Xanthopoulos heeft slim gebruik gemaakt van de momenten dat de kinderen even het huis uit mochten om te studeren – een kind is meer waard als die gestudeerd heeft. Dat zijn de momenten waarop hij de kinderen vrij kon spreken, zonder de hete adem in de nek van de bazen. Het is ook het moment dat het meisje in de film heel open zegt dat ze haar familie mist.
Bij de montage, die ook ongeveer een week duurde, heeft hij erg moeten letten op de vertalingen. Het verhaal verliest veel kracht als alles ondertiteld moet worden. Een groot probleem waar Xanthopoulos tegenaan loopt is de financiering. Met deze eerste film hoopt hij dan ook bekendheid te genereren voor het probleem en zo meer financiering te krijgen om meer kinderen te kunnen volgen. Want voor Xanthopoulos draait het vooral om de boodschap. Hij wil graag dat het huishoudelijk werk dat de kinderen verrichten wordt erkend als arbeid en ze dus ook alle rechten krijgen die bij kinderarbeid horen. Xanthopoulos beseft dat kinderarbeid niet helemaal uit te sluiten is: “soms is kinderarbeid een vereiste omdat er armoede is. Maar ze moeten niet uitgebuit worden. Nu zijn ze ongrijpbaar, hopelijk verandert dat.”


Bekijk ook deze items