terug

Pim Ras, jurylid World Press Photo: “Je bent verplicht aan de fotografen die insturen om scherp te zijn”

Wei Seng Chen, Maleisië. 1e prijs Sport Action Single
Wei Seng Chen, Maleisië. 1e prijs Sport Action Single
In Nederland is Pim Ras al vaak in de prijzen gevallen, bij de World Press Photo nog nooit. Dit jaar wist hij vooraf al dat hij geen prijs zou winnen, want Ras zat in de jury bij de categorie Sport, zijn specialiteit. Hij zag 12.000 foto’s voorbij komen, een seconde per foto. Net als bij sport valt de beslissing in een fractie van een seconde.
Je bent fotograaf, normaal doe je mee met wedstrijden en nu zit je zelf in de jury.
Ja, het is een topervaring, heel bijzonder. Ik had het niet verwacht. Ik dacht dat het lastig zou zijn om me staande te houden tussen het geweld van Sports Illustrated en Assiocated Press [waar de andere twee juryleden in de categorie voor werken, red]. Maar ondanks dat we op drie verschillende niveaus fotograferen, hebben we toch dezelfde blik op wat een goede sportfoto is.
De jurering gaat heel snel, hoe ervoer je dat?
Wat gaat het snel, dacht ik echt in het begin. Maar je ziet heel veel beelden die toch minder zijn en de beelden die er echt toe doen, die pik je er wel uit. Je moet je voorstellen dat soms honderd foto’s voorbij komen waarbij niemand ‘in’ roept. Die foto’s gaan dus niet door. Maar dan opeens is er die foto en dan: pats. Je bent zo gefocussed. Ondanks het feit dat je twaalf uur bezig bent houd je die focus en die goede foto haal je er toch uit.
Hoe kun je zo scherp blijven?
Het is gewoon de adrenaline. Je zit te kijken naar een wedstrijd waar de beste sportfotografen van de wereld insturen. Dan ga je niet achterover zitten. Je bent gewoon gefocussed. Iedere foto die je instuurt, en ik weet zelf hoe het werkt als fotograaf, wil je dat er naar gekeken wordt. Je bent verplicht aan de fotografen die insturen om scherp te zijn. Dat ben ik ook echt twaalf uur lang geweest.
Sergei Ilnitsky, Russia, European Pressphoto Agency. 2e prijs Sports Action
Sergei Ilnitsky, Russia, European Pressphoto Agency. 2e prijs Sports Action
Je zegt dat de beste sportfotografen insturen. Zag je dat ook echt, of dacht je wel eens dat je beter zelf in had kunnen sturen?
Nou nee. Als je alle inzendingen bekijkt denk ik dat de Nederlandse sportfotografen het helemaal niet slecht doen. Je zit wel naar een wereldpodium te kijken en soms komt er een foto van een Nederlandse sporter voorbij en dan zie je dat ik het wel mooi vind, maar dat de andere juryleden er minder mee hebben. Zij zullen dan ook niet voor die foto stemmen. Er moet toch wel een bepaalde bekendheid zijn. Aan de andere kant is dat ook niet helemaal waar. Want we weten allemaal hoe Usain Bolt er uit ziet en we geen van allen gezegd dat zo’n foto door moest.
Dat is natuurlijk een afweging: gaat het om de persoon of om de foto.
Uiteraard, het moet wel een bijzondere foto zijn. Als je op een gegeven moment zoveel foto’s ziet van vrijwel hetzelfde, dan is dat ook niet bijzonder meer. Je zoekt iets speciaals.
Bij de persconferentie zei juryvoorzitter Santiago Lyon dat er niet zoveel foto’s van de Olympische Spelen bij zaten, omdat alle fotografen min of meer op dezelfde plaats met dezelfde soort apparatuur werkten.
Dat is ook wel zo, maar het is ook wel de uitdaging om dan toch een bijzondere foto te maken. Als je echter voor de krant aan het werk bent, moet je soms gewoon het moment hebben. Dan gaat het om de emotie, niet om de creativiteit. Al probeer je natuurlijk een bijzondere foto te maken.
Maar zag je het in de series terug dat veel fotografen op dezelfde plek met dezelfde spullen aan het werk waren?
Je kunt bijna niet anders. Als je de finish van Bolt wilt maken, die iedereen wil maken, dan moet je aan de finish staan. Dus sta je daar allemaal en dan maak je allemaal die foto. Op dat moment ben je blij dat je die foto hebt, want dat is wel de foto die de volgende dag in de krant moet. Dan kun je wel een bijzondere foto maken, maar als die faalt? Bovendien wat is een bijzondere foto? We hebben wel foto’s gezien die best wel afweken van de rest, maar die niet bijzonder genoeg waren om ze aan te wijzen als winnaar. Ik heb ook regelmatig gezegd bij bepaalde foto’s dat we die de vorige keer al gezien hebben. Die moeten niet nog een keer laten winnen.
Wat viel je in het algemeen op als je de foto’s bekijkt?
Bij de Olympische Spelen zag ik veel van hetzelfde. Echt heel veel. En dat we als Nederlandse fotografen het niet slecht doen als we op toernooien zijn.
Herkende je de Nederlandse fotografen?
Ja, natuurlijk wel.
Speelde dat mee in je beslissing?
Nee, dat speelde niet mee. Kijk, als ik een serie mooi vond, omdat ik ook de achtergrond ken enzovoorts, dan zeiden de andere juryleden wel eens wat anders. Het mag ook geen criterium zijn, een serie moet gewoon mooi zijn. Er was een serie die ik wel mooi vond, maar de anderen niet. Dan houdt het op. De foto’s die gewonnen hebben, vonden wij echt de winnaar.
Jan Grarup, Denemarken, Laif. 1e prijs Sport Features Stories
Jan Grarup, Denemarken, Laif. 1e prijs Sport Features Stories
Je hebt de eerste twee rondes gejureerd. Hoeveel foto’s heb je gezien?
We hadden eerst 12.000 foto’s, waarvan we zo’n honderd foto’s hebben door laten gaan. Je moet zes tot zeven foto’s of series per categorie hebben die je door laat gaan naar de eindjury. Zo weinig maar, dat is wel apart van zoveel foto’s.
Hoe lang duurde die schifting?
Twaalf uur.
In twaalf uur tijd zoveel foto’s bekijken, dat is ook een sport.
Ja, dat is zeker een sport.
Vond je het leuk?
Ik vond het heel erg leuk en leerzaam. Ik vond het ook leuk om te merken dat je met drie sportfotografen met een hele andere achtergrond toch dezelfde blik hebt. Dat vind ik wel bijzonder.
Volgend jaar ben je waarschijnlijk geen jurylid, neem je de kennis mee voor je inzendingen volgend jaar?
Dat zou kunnen. Je ziet van alles. Dat is ook het leuke, je ziet echt alles wat iedereen stuurt. De meest gekke dingen soms. Maar je ziet wel gelijk wat goed is. Het valt direct op. Dat weet je, dat zijn de echte winnaars. Wij zagen 12.000 foto’s, bij de Zilveren Camera zijn het 800 foto’s bij sport. Ik heb wel gevraagd bij de World Press Photo of het niet mogelijk was om een wachtwoord te krijgen, zodat je net als bij de Zilveren Camera vooraf de foto’s al kunt bekijken. Maar dat bleek uiteindelijk helemaal niet nodig. Je gaat door die 12.000 foto’s toch snel heen. Je hebt maar één seconde de tijd.
En dat is genoeg?
Ja, dat is genoeg. Een goede foto komt altijd boven drijven.


Bekijk ook deze items