terug

Het opvallende talent van Harvey Lisse

In 2008 gaf het fotofestival ‘Noorderlicht’ aan een aantal fotografen de opdracht om in onze voormalige koloniën het thema ‘The Sweet and Sour Story of Sugar’ in beeld te brengen. James Whitlow Delano (1960) en Alejandro (1977) Chaskielberg kregen Suriname toegewezen. Omdat ze niets wisten over het binnenland vroegen ze ter plaatse om assistentie. De filmer Jurgen Lisse en zijn jongere broer, de fotograaf Harvey Lisse, sprongen in.
Wekenlang trokken ze gezamenlijk op en werkten ze samen. Voor Harvey Lisse werd dit de professionele opleiding die hij tot dan toe had moeten missen. Daarna durfde hij definitief uit de kast te komen als fotograaf en kunstenaar. Nu is hij een van de opvallendste talenten van zijn land.

Surinaamse fotografiepionier

Harvey Lisse (1984) komt uit een artistieke familie. Zijn vader is een gekend beeldhouwer. Vier van de zes kinderen kozen voor foto, video of film. Dat is opmerkelijk in een land waarin er voor dat soort disciplines geen professionele opleiding bestaat. Er is ook amper een fototraditie. De meeste foto’s die van en in Suriname zijn gemaakt, staan op naam van buitenlandse fotografen. De belemmerende omstandigheden maken het des te opvallender dat Lisse erin slaagt werk te maken dat zich kan meten met dat van veel, meer bevoorrechte internationale collega’s.

Straatfotograaf

Harvey Lisse noemt zich een straatfotograaf, omdat hij permanent met zijn camera rondloopt. Daarbij vallen hem mensen, objecten en situaties op die anders zijn. Een goed oog voor detail helpt hem daarbij. Toeval, op het juiste moment op de juiste plaats zijn, zijn medebepalend. Een ordinaire vaat verandert door het cameraoog van Lisse in een esthetisch stilleven. Als hij in het binnenland kinderen fotografeert, lijken ze onderdeel van een choreografie. Ze kijken onverschrokken in de camera. Als acteurs die zich bewust zijn van het effect van hun handelingen.
Omdat Lisse in zijn eigen land nauwelijks voorbeelden heeft, is internet zijn inspiratiearchief. Daar komt hij langs beelden die hem aanzetten om er een persoonlijke interpretatie of vorm aan te geven. Photoshop is daarbij een belangrijk hulpmiddel. Hij gebruikt die techniek ongegeneerd en met een prettig gevoel van macht. Hij vergelijkt het met een literaire schrijver die zijn personages naar zijn hand kan zetten en ze kan laten doen wat hij wil. Vooral bij zijn meest persoonlijke werk, het werk waarin hij zijn stemming probeert te visualiseren, laat hij Photoshop de werkelijkheid naar behoeven manipuleren. Hij heeft vanuit een periode van leegheid en lusteloosheid bijvoorbeeld een serie foto’s gemaakt van een rennende jongeman. Die brengt hij terug tot kleren en schoenen. Zijn lichaam haalt hij er als het ware uit. Door de omgevingskleuren donkerder aan te zetten, geeft hij extra dramatiek aan het geheel.

Grote toekomst

Harvey Lisse staat nog aan het begin van zijn loopbaan. Hij zou graag een aanvullende vakopleiding in het buitenland volgen. “Dat betekent veel commerciële klussen aannemen om genoeg geld te verdienen.” Verder heeft hij de behoefte zich meer te verdiepen in zijn voorgangers. Met name Afrikaans-Amerikaanse en Afrikaanse fotografen hebben zijn interesse. Het vrijwel ontbreken van vakliteratuur in het land maakt dat een tijdrovend onderzoek.