terug

Goed gefotografeerd? Jakkes!

‘Een nieuw jaar, nieuwe kansen’ is in de fotografie een uitspraak die je wel heel letterlijk kan nemen. Zodra de laatste oliebollenkramen zijn opgedoekt, worden in Nederland de belangrijkste fotoprijzen uitgereikt. Het begint in januari met de Zilveren Camera, die op de voet wordt gevolgd door de World Press Photo. Over het niveau van de Zilveren Camera waren we kritisch. We misten een paar bijzondere opnames en betreurden het feit dat een aantal gerenommeerde fotojournalisten het kennelijk niet de moeite waard vond om mee te doen. Maar hier en daar waren we ook verbaasd over de voorkeuren van de jury. Natuurlijk, jurykeuzes zijn altijd subjectief. Het blijft mensenwerk. Maar na het zien van de prijswinnaars bij de World Press Photo dringt de gedachte zich aan me op dat we in Nederland toch wel heel eenzijdig gericht zijn op de inhoud van het beeld, en dat vorm, compositie en lichtgebruik er nauwelijks meer toe doen. Wat een prachtig werk, bij de World Press Photo. Natuurlijk, het is de wereldwijde top die ervoor instuurt. Daar moet wat moois uitkomen, zou je denken. Maar ik denk ook dat de meer internationale samenstelling van de jury er voor heeft gezorgd dat er is gekozen voor fotografie die niet alleen inhoudelijk sterk is, maar die ook geweldig is om naar te kijken. Adriaan Monshouwer vroeg, bijna als openingsvraag, aan juryvoorzitter Aidan Sullivan: “Kijkend naar de winnende foto’s krijg ik het gevoel dat deze jury een sterke voorkeur had voor een wat traditionele en verhalende stijl van fotojournalistiek?” Wat is er mis met traditionele fotografie’? Het lijkt alsof we in Nederland collectief iedere foto wantrouwen waarin een spoortje fotografisch vakmanschap te ontwaren is. Hans Aarsman verwoordde het in het Volkskrant Magazine van 11 februari treffend: “Een röntgenfoto laat alleen maar zien waar de breuk zit. Hoog niveau vind ik dat. (…) Zodra ik hoor: zo, dat is goed gefotografeerd, mag het wat mij betreft de vuilnisbak in.” Wat is er toch mis met de fotografie dat we iets niet meer goed mogen fotograferen? Waarom mag een inhoudelijk sterke foto niet goed belicht, uitgekaderd en scherpgesteld zijn? Omdat professionals dat 20 jaar geleden al heel goed konden? En omdat amateurs er nu ook steeds beter in worden? Maar ook amateurs kunnen foto’s maken die hele interessante verhalen vertellen. Erik Kessels heeft er massa’s van verzameld. En uiteindelijk kunnen sommige amateurs dat technisch altijd nog beroerder dan professionele fotografen die ‘goed gefotografeerd’ een belediging vinden. Daar ga je het als professional niet van winnen. Gelukkig zijn er buiten gidsland Nederland nog wel kenners die ‘goed gefotografeerde’ reportages kunnen waarderen.
Oh ja, en misschien was het nog niet opgevallen, maar we hebben ook iets aan de vormgeving veranderd. Dat hebben we niet gedaan omdat we liefhebbers zijn van Photoshop of plastische chirurgie. Tenslotte zegt een uiterlijk niets over wat eronder zit. We hebben het gedaan om Pf nog beter te maken, om te zien en om te lezen. In de nieuwe vormgeving van Bert de Jong komt de fotografie beter tot zijn recht. Zo hopen we fotografen meer te inspireren. Verder verwelkomen we Merel Bem en Rob Perrée als nieuwe auteurs. Beide zijn autoriteiten op hun gebied en geven Pf inhoudelijk een welkome kwaliteitsimpuls. Laat het ons eens weten of het bevalt, deze nieuwe Pf. Wij zullen niet tevreden onderuit gaan zitten. We blijven werken aan Pf om jullie, de professionele fotografen, nog beter te informeren en te inspireren. Soms zelfs met beelden die ‘goed gefotografeerd’ zijn. Beloofd.