terug

DxO 10 als plug-in

Er zijn allerlei programma’s die als ‘plug-in’ functionaliteit aan bijvoorbeeld Lightroom toevoegen. Nu is het door de manier waarop de bewerkingen als metadata worden weggeschreven niet echt mogelijk om functies aan Lightroom toe te voegen, vandaar dat alle programma’s de uitbreidingen toepassen op vanuit Lightroom gemaakte kopieën van de foto’s. Het TIFF bestandsformaat, en soms het PSD formaat, wordt daarvoor gebruikt. Toen DXO Optics 10 uitkwam werd gemeld dat de uitwisseling werd uitgevoerd in de vorm van DNG-bestanden. Dat wekt de indruk dat er meer uitwisseling plaats zou vinden, maar dat is niet echt het geval. Ook DxO maakt een kopie van elke foto die je in dat programma wilt bewerken, terwijl je Lightroom5 als database gebruikt. Alleen wordt gekozen voor het DNG-bestandsformaat als je de in DxO bewerkte foto weer in de Lightroom5 catalogus wilt terugbrengen. Dat is dan een aangepast RAW-bestand, en omdat dat niet echt kan wordt er gebruik gemaakt van wat heet lineair DNG. Dat is feitelijk een TIFF-bestand met iets meer speelruimte voor zaken als het aanpassen van witbalans en belichting dan een standaard TIFF-bestand. En klein zijn ze ook niet die bestanden: de 14MB DNG vanuit een Nikon D700 wordt omgezet in een 90 MB DNG vanuit DxO, waarbij dan nog een eigen sidecar bestand met de .dop extensie wordt toegevoegd.

DXO-02
zwevende vensters van DxO met correcties, een optie van de interface

Voordelen

Het gebruik van een plug-in, welke dan ook, of het nu MacPhun, NIK of DxO is moet je natuurlijk ofwel extra mogelijkheden zoals bij MacPhun of een betere kwaliteit van de aanpassingen opleveren om het extra werk dat het werken met de kopieën via de plug-in kost te compenseren. DxO claimt de automatisch correcties van objectief afwijkingen en heel goede ruisreductie en correcties van over- en onderbelichte foto’s. Die objectief correcties biedt Lightroom ook, een voordeel van DxO is dat er een grotere lijst objectieven is, open je voor het eerst een foto gemaakt met een bepaald objectief dan krijg je een keuzelijstje met correctiebestanden. Een aantal 50 mm objectieven bijvoorbeeld die kennelijk niet onderscheiden kunnen worden door het programma. Na een snelle download, het zijn maar kleine bestandjes, wordt de foto dan gecorrigeerd voor optische afwijkingen. Of die beter zijn dan die van Adobe is de vraag, heel groot lijken de verschillen met niet te zijn.
De ruisreductie van DxO is anders, ik vind dat bij de Adobe software de monochrome ruis zo mooi kan blijven zitten als een fijne korrelstructuur. DxO probeert die monochrome ruis wel weg te krijgen, een soort onscherpte is het gevolg bij het bekijken van de afbeeldingen op 100%. Uiteraard kun je de sterkte van die correctie regelen om het eindresultaat aan je eigen smaak aan te passen. Dan is het wel mogelijk een instelling te vinden die een goede balans vindt tussen het verlies aan scherpte en het verminderen van de zichtbaarheid van de ruis.
Voor wat betreft het corrigeren van overbelichting, dat is simpel: Lightroom doet dat gewoon beduidend mooier en beter. Bij DxO blijven lelijke witte stukken in beeld, Adobe levert een schone overgang naar het wit. Voor mij is het simpel, ik zie geen voordelen in het extra werk dat het toevoegen van DxO aan de workflow biedt, maar misschien zijn er echte gebruikers van de software die kunnen uitleggen wat ze er zo mooi, handig of goed aan vinden.
 

Bij het corrigeren van overbelichte stukken blijven er heel lelijke witte plekken over.
Bij het corrigeren van overbelichte stukken blijven er heel lelijke witte plekken over als je het in DxO Optics pro 10 doet.

 
 
Dezelfde foto, een detail, maar dan in Lightroom gecorrigeerd.
Dezelfde foto, een detail, maar dan in Lightroom gecorrigeerd.