terug

Duurzaam fotograferen


In tijden van nood leer je je vrienden kennen, zegt het spreekwoord. Nou, dan leer je in tijden van crisis je werk waarderen. Natuurlijk, Jan en alleman fotografeert er op los, en niet eens zo slecht. Maar wie als fotograaf denkt dat hij dat niet beter kan, moet zo snel mogelijk een ander vak zoeken.
Dit is geen tijd om aan je kwaliteit te gaan twijfelen en je nood te gaan klagen. Ik zie gelukkig nog heel veel, heel mooi werk van fotografen die er echt hun brood mee verdienen. Er zijn klaarblijkelijk nog steeds opdrachtgevers die, hoe gek dat ook klinkt, hun beeldmateriaal graag halen bij een vakman die altijd kwaliteit levert. Die niet kiezen voor de toevalstreffer van een personeelslid met spiegelreflex op de scènestand ‘kleurgecorrigeerde productopname met tegen- en invullicht’. Als fotograaf moet je er rotsvast in geloven dat je iets goeds maakt en dat daar voor betaald mag en moet worden. In een tv-reclame van een bekend kabelbedrijf wordt gelachen om consumenten die voor een product ‘de helft bieden’. Waarna de kabelaar zegt dat dat bij hen wel kan. Ja, natuurlijk kan je je product een paar maanden voor de helft weggeven als je klant een meerjarig contract wil afsluiten. In de fotografie hoor ik met regelmaat dat fotografen opnames mogen maken voor ‘naamsvermelding’. Oh ja, en een paar consumpties. Laten we er, net als in de reclame, smakelijk om lachen. De fotografen die er op in gaan, zijn vermoedelijk over twee jaar met iets heel anders bezig. En zulke klanten wil je tenslotte ook niet hebben. Een duurzaam bedrijf bouw je er niet mee op. Klagen helpt niet. Kwaliteit wel, en inzet en ondernemerschap.
En als je dan zelf met een do-or-die mentaliteit ertegenaan gaat, dan is het fijn om wat steun te krijgen. Om geholpen te worden met kennis en belangenbehartiging, bijvoorbeeld van de beroepsvereniging waar je lid van bent. De SVFN was wat dat betreft op het goede pad, met workshops en een leuke app. Maar bijna gelijktijdig met de gedoogconstructie die het land bestuurde, trok vrijwel het voltallige bestuur de stekker eruit. Vervolgens hebben, net als in de Tweede Kamer, een aantal mensen hun verantwoordelijkheid genomen en voor een tijdelijke oplossing gezorgd. Dat is aardig, maar lost het structurele probleem niet op. In Nederland hebben we een versplinterd verenigingslandschap, waarbij veel leden wel de lusten, maar niet de lasten willen dragen en besturen vaak op de schouders van enkelingen terechtkomt. Het zou voor de fotografie goed zijn als sommige verenigingen zich zouden verenigen, met een goed professioneel bestuur zodat je als fotograaf echt dat zetje in de rug krijgt dat je zo goed kan gebruiken in deze tijd.