terug

Donkere kamer #21

Op 1 september was er de eerste avond in de donkere kamerreeks na de zomer in Amsterdam. Zoals gewoonlijk werd een gevarieerd gezelschap fotografen gepresenteerd. De eerste presentatie betrof foto’s van interieurs van vervallen huisjes in de Spaanse Pyreneeën, waar zoals in de meeste berggebieden, vrijwel iedereen wegtrekt omdat er gewoon geen werk is. Sporen van bewoning in heel oude huisjes, gefotografeerd door Frédérique van Rijn, vanaf 6 september te zien bij van Kranendonk Gallery in den Haag.
EdK-20140901-1002398
De drie fotografen die hun werk in drie minuten mochten ‘pitchen’ lieten zowel verschillend werk als een verschillende benadering zien.
De eerste reeks, die de tweede plek haalde, betrof optochten als onderdeel van de Nederlandse cultuur, een beetje van afstand gefotografeerd, het doel van de pitch was een bijdrage aan een boek om deze reeks te publiceren.
De tweede presentatie, waar veel aandacht was voor het verhaal dat verteld ging worden, namelijk dat van de terugreis van een Senegalese immigrant kreeg de meeste waardering.
De derde presentatie betrof vooral veel uitleg over het complexe concept, vergezeld van een vrij gering aantal foto’s.
Taco Anema, binnenkort in huis Marseille, legde uit wat het idee achter zijn reeks met foto’s van besturen was, zowel inhoudelijk, als een beeld van het poldermodel waar ook immigranten inmiddels gewoon in meedoen, als wat betreft de manier waarop de reeks gefotografeerd is. Daarbij vertelde Taco dat zijn eerste idee, namelijk om het verschijnsel als een soort documentaire tijdens het vergaderen gesneuveld was omdat het teveel een cliché werd, en dat hij uiteindelijk toch op georganiseerde groepsportretten was uitgekomen.
Carla Kogelman werd gevraagd naar de gevolgen van het winnen van diverse hoog-aangeschreven prijzen, zoals SO2013 en een serie bij WPPhoto. Ze vertelde dat haar bewuste pogingen om bij organisaties als Unicef iets te kunnen doen niet tot een resultaat hadden geleid, maar dat ze wel nog steeds met weer nieuwe projecten aan de slag ging, foto’s van kinderen bij allerlei bezigheden, hoewel ook wel uitstapjes naar volwassenen, zoals een rugby team.
Gijs Determeijer van het agentschap 100% Halal probeerde in een vrij chaotisch verhaal iets duidelijk te maken over de manier waarop hij fotografen en opdrachten koppelde, waarbij het er tegenwoordig om ging dat je het specialisme van de fotograaf weet te koppelen aan een bepaalde wens van een opdrachtgever, waarbij beide natuurlijk een beetje moeten worden aangepast.
Een interview met Gwen Lee, als curator van het fotofestival in Singapore in Nederland wegens de samenwerking met het Noorderlicht festival, sloot de avond af. De fotografie in Azië heeft natuurlijk een begin in de koloniale fotografie, en in Singapore speelt fotografie zoals wij dat in nederland kennen, met opleidingen, festivals en tentoonstellingen nog maar sinds een jaar of zeven. Gevraagd naar het verschil in vrijheid, waar wij hier meer van kennen dan in de landen in Azië het geval is, gaf ze een voorbeeld van een chinees project met foto’s uit de culturele revolutie. Ze zei dat zoiets gewoon kon omdat eigenlijk niemand meer echt in het verleden geïnteresseerd is, het gaat nu om de toekomst.
Volgende avonden zijn in Breda en Rotterdam, in Amsterdam staat in januari 2015 weer een avond in de planning.