terug

Ceremonies

Foto’s worden tegenwoordig in grotere aantallen gemaakt dan ooit. Het gaat zo gemakkelijk dat er steeds minder zorgvuldig wordt omgegaan met beeld. Veel foto’s verdwijnen voorgoed als de computer ermee stopt of doordat de mobiele telefoon kapot gaat of zoekraakt, met beeld en al.
Langzaam raken we het gevoel kwijt dat een foto iets is dat de vluchtigheid van het moment overstijgt. Dat een foto een kunstwerk is waarin we een ogenblik, dat dadelijk weer verloren gaat, voor eeuwig kunnen vastleggen, bevriezen in de tijd voor toekomstige generaties. Traditioneel deden we dat vooral graag bij momenten die blij en bijzonder waren, bij feesten en vakanties, bij bruiloften en geboorten. Maar nu bijna iedereen vrijwel altijd wel een camera bij zich heeft, al dan niet vermomd als mobieltje, schieten we alles wat we willen, wanneer we willen. Niet alleen meer de doop, maar ook de dood. Niet alleen meer het opgroeien, maar ook het aftakelen.
Fotograaf zijn, betekent oog hebben voor details, voor dingen die veel anderen niet zien, voor zaken die triviaal lijken, maar eenmaal gefotografeerd ineens betekenis krijgen. Door het oog van de fotograaf krijgt het leven meer diepgang en blijkt er schoonheid te zitten in soms alledaagse bezigheden. Foto’s kunnen ons in contact brengen met wat we anders niet te zien krijgen of niet willen zien, met Maori-tatoeages en overlijden. Fotografen leggen deze rituelen vast, zodat ze niet verloren gaan. En hoeveel plaatjes er ook mobiel geknipt worden, op dat soort fotografie moeten we zuinig zijn. En trots. Trots op dit mooie vak waarmee we zoiets bijzonders kunnen doen als de tijd stilzetten, en momenten verspreiden zodat iedereen ze kan zien.
Namens alle medewerkers van P/f wens ik iedereen een prachtig 2012