boek “Son” door Christopher Anderson

Christopher Anderson_cover-final.inddDit artistieke en intieme boekje komt niet van het type fotograaf dat je verwacht. ‘Son’ is een poëtisch autobiografisch werkje, gemaakt door een fotograaf die de hitte van een aantal grote brandhaarden op de aardbol gevoeld heeft. Christopher Anderson kwam in de schijnwerpers te staan nadat hij als fotojournalist aan boord was gegaan van een zelfgemaakt houten scheepje met Haïtiaanse vluchtelingen. Het schip zonk. Deze Magnumfotograaf fotografeerde verder onder meer in de Gazastrook en Servië. Zo gezien doemt het beeld op van het type fotograaf/avonturier dat je in jongensboeken vindt. ’Son’ laat zien dat de werkelijkheid een stuk complexer is. Het kleine, prachtig gedrukte boekje toont een naar binnen gekeerde blik. Intieme portretten wisselen af met sfeerimpressies. Er staat een korte tekst achterin die vrijwel overbodig is, de foto’s spreken voor zichzelf. We krijgen via de portretten van zijn partner een intiem beeld van een harmonieuze relatie, een pasgeboren zoon wordt groter en Anderson’s vader ziek. Met de vaardigheid van een journalist wordt een beeldverhaal verteld, en er zijn meer dwarsverbanden. Dit boek benadrukt de bovengemiddelde aandacht voor emotie in Anderson’s journalistieke werk. Om op de Haïtiaanse vluchtelingen terug te komen: er is geconcentreerd op de angst die op hun gezichten staat. Maar op veel andere fronten is ‘Son’ het tegenovergestelde van het werk waarmee Anderson bekend werd. De grote wereld maakt plaats voor de intieme kring, conflict voor harmonie, feiten en actie voor sfeer. Het zijn twee uitersten in het gamma van een fotograaf. Want Anderson doet meer, hij maakt bijvoorbeeld ook modefoto’s en portretten van beroemdheden. Zo ontstaat een beeld van een fotograaf met een brede interesse in de fotografie. Een die op onderzoek gaat naar de manieren waarop dit medium voor hem kan werken, over de genregrenzen heen. Kehrer, 20,5x 25 cm, 96 blz. Gebonden. Engelstalig. ISBN 978386828. 40 euro.

    3 bijdrages

    1. Lars Boering /

      Als de schrijver van dit stukje de tekst achterin het boek (overigens al ruim een jaar geleden verschenen en niet nieuw) van Christopher Anderson wel had gelezen had de schrijver kunnen lezen hoe belangrijk dit boek voor Anderson is.
      Er staat letterlijk: ‘I began to recognize that everything I had photographed before in my life was just a preparation for making these pictures. These photographs were not separate from my work…..they were my most important work’.
      Het boek “Son” is een sleutelwerk geworden in het werk van Anderson omdat hij bij het maken van deze foto’s tot inzichten is gekomen in zijn werk die hij daarvoor nog niet had: van het fotograferen van de emoties van anderen en via deze foto’s meer van zichzelf te begrijpen naar het daadwerkelijk zelf onderaan en begrijpen van zijn eigen emoties:
      ” these photographs are not about documentation or storytelling or art. They are a declaration of love……”

      Door in de recensie aandacht te geven aan zijn werk in haiti, servie en Gazestrook en de nadruk te leggen op foto’s van Haitiaanse bootvluchtelingen en hun blik (beelden die helemaal niet in het boek ‘Son’ voorkomen, geeft de schrijver aan niet veel van het boek en de betekenis die het voor het werk van Anderson heeft te hebben begrepen. Het benoemen van het boek als een ‘artistiek en intiem boekje’ is een misser van jewelste.

      • Rob Moorees /

        Exact. Lars, je overtreft jezelf. :-) Zo is het en niet anders. Groet, Rob

    2. Ab /

      Een recensie niet waardig.

    Reacitemogelijkheid gesloten.