Het Stedelijk Museum Amsterdam presenteert eind dit jaar een solotentoonstelling van de Duits-Nederlandse kunstenaar Ulay. Zeer bekend is zijn jarenlange samenwerking met zijn toenmalige partner Marina Abramović, maar voor en na die tijd heeft hij ook een indrukwekkend solo oeuvre opgebouwd.

Fundamenteel  in het werk van de Duits-Nederlandse kunstenaar Ulay (Frank Uwe Laysiepen, Solingen, Duitsland, 30 november 1943 – Ljubljana, Slovenië, 2 maart 2020) zijn processen van (chemische) verandering, de overgang van de ene identiteit in de andere, en het accepteren van onzekerheid en toeval.

Daarnaast was hij van meet af aan een zeer geëngageerd kunstenaar die zijn betrokkenheid heeft getoond zowel in directe reactie op maatschappelijke ontwikkelingen als in relatie tot de (recente) geschiedenis. Ulay vestigde zich eind jaren zestig in Amsterdam, waar het zowel op politiek-maatschappelijk gebied als in de beeldende kunst op alle mogelijke manieren gistte en borrelde. Sindsdien is hij altijd met Amsterdam verbonden gebleven en leefde en werkte hij deels in de stad. Het Stedelijk Museum verwierf door de jaren heen zowel werk van Ulay als van zijn samenwerking met Marina Abramović.

PIONIER VAN DE PERFORMANCEKUNST EN BODY ART

Het werk van Ulay bevindt zich op het snijpunt van fotografie en een conceptuele benadering van performance- en body art. Polaroidfoto’s, unica, en in zijn geval vaak exceptioneel grote beelden, zijn een essentieel onderdeel van zijn oeuvre. De tentoonstelling concentreert zich op vier thema’s die de huidige relevantie van Ulay’s werk onderstrepen: zijn focus op performance en de performatieve aspecten van fotografie; zijn onderzoek naar genderidentiteit en naar het lichaam als medium; zijn engagement met maatschappelijke en politieke onderwerpen en zijn relatie met Amsterdam.