De niet bijgesneden foto van Nick Ut, aan de rechterkant staat fotograaf Burnett. ©Nick Ut
Het zou je maar gebeuren, voor je ogen gebeurt iets spectaculairs. Je pakt je camera om een foto te maken van dit unieke moment en dan ineens een error, je geheugenkaart is vol. Nu is het een kwestie van even snel een nieuwe geheugenkaart in de camera stoppen en je kunt weer verder. In het ‘analoge tijdperk’ was je aanzienlijk langer kwijt met het vervangen van een rolletje.
David Burnett kan als geen ander vertellen hoe dit is. Op het moment dat Nick Ut de beroemde foto maakte, die later bekend werd als ‘The Napalm Girl’, was Burnett bezig om zijn rolletje te verwisselen in een van zijn Leica’s.
Burnett vertelt:
In de zomer van 1972 was ik een 25 jaar oude fotojournalist, werkend in Vietnam. Ik bezocht samen met een New York Times verslaggever een klein dorpje om foto’s te maken, de nacht ervoor waren hier gevechten geweest. In dit dorp kwamen lokale bewoners naar ons toe om te vertellen dat er een groot gevecht bezig was een paar kilometer naar het noorden in het dorp Trang Bang. We vertrokken daarheen en wachtte hier samen met een aantal andere journalisten terwijl we keken naar een doorlopend vuurgevecht in het dorp. Ik besloot mijn rolletje film te verwisselen in een van mijn Leica’s, een geweldige camera die er om bekend staat dat hij erg moeilijk is rolletjes vervangen. Terwijl ik worstelde met mijn camera, vloog er een Vietnamees oorlogsvliegtuig laag over ons heen en liet napalm vallen op een plek die de piloot als vijandig beschouwde.
Enige tijd later, ik was nog steeds aan het worstelen met mijn camera, werden de journalisten verrast door vage beelden van mensen rennend door de rook. Nick Ut ging er op af en nam foto’s. Hij nam een foto van ernstig verbrande kinderen die voor veel opschudding zou zorgen in de politiek en geschiedenis. Het laat de verschikkingen zien van de oorlog op onschuldige burgers.
Binnen een paar minuten waren de kinderen in de auto van Nick Ut gezet en was hij onderweg naar het ziekenhuis. Enkele uren later stond ik te wachten op het resultaat van mijn eigen foto’s toen Nick Ut uit de donkere kamer kwam. In zijn handen had hij een kleine, nog natte, kopie vast van zijn beste foto. Een foto van Kim Phuc op de vlucht met haar broers, weg van de napalm. Wij waren de eerste die deze foto bekeken, het zou nog een volle dag duren voordat de rest van de wereld de foto zou zien.
40 jaar later terugblik
Als ik terug kijk naar de bewuste dag is de belangrijkste herinnering het beeld wat ik vanuit mijn ooghoek had. Nick Ut en een andere verslaggever die op de kinderen tegemoet liepen. Het duurde nog 20 tot 30 seconden voordat ik klaar was met het laden van mijn hardnekkige Leica, toen kon ik hen eindelijk vergezellen. Ik denk nog vaak terug aan die dag, de onwaarschijnlijkheid dat een foto van een relatief kleine militaire operatie een van de meest iconische foto’s van de hele oorlog wordt of zelfs van alle oorlogen ooit.
In het digitale tijdperk met geheugenkaarten waar meer dan 1.000 foto’s op passen is het onwaarschijnlijk dat je “zonder film” zit. Het bewustzijn is echter nog steeds waar fotografie om draait. Je moet de wereld kunnen zien en je eigen plek hierin vinden. Vandaag de dag probeer ik altijd om een paar frames film en genoeg ruimte op mijn geheugenkaarten over te houden. Altijd.
Voor de rest van het interview en foto’s op Washington Post: Forty years after ‘napalm girl’ picture, a photographer reflects on the moment that might have been his
