Voor Ilvy Njiokiktjien is een droom uitgekomen. Ze timmert al een tijd aardig aan de weg. Maar haar serie Afrikaner Bloed kan wel gezien worden als dé internationale doorbraak. Een dag nadat ze wist dat ze een eervolle vermelding had gekregen bij de POYi, wint ze de tweede prijs in de categorie Hedendaagse Kwesties Enkel bij de World Press Photo. Kan het beter?
Gefeliciteerd met alweer een prijs!
Dank je wel.
Hoe is het om nu bij de World Press Photo te winnen?
Het is een hele eer om in een lijst tussen zulke goede fotografen te staan. Je zit in de zaal [tijdens de persconferentie, red] en ziet dan ineens je foto. Het kan niet beter. Je maakt gewoon je foto’s en je doet je werk en dan sta je er ineens tussen. Geweldig. Ik wist dat het verhaal wel aansloeg, blijkbaar dus ook bij de World Press Photo. Ik wist dat ik gek was als ik de serie niet in zou sturen. Maar ik had niet durven dromen dat het ook bij de World Press Photo iets zou doen.
Het winnen bij World Press Photo is echt je droom geweest?
Ja, natuurlijk, absoluut. Het zal wel ijdel zijn, maar goed. De World Press Photo is echter niet de reden om de serie te maken. Ik wil gewoon het verhaal vertellen. Hoe vaker het gepubliceerd wordt, des te mooier is het. Maar het is ontzettend gaaf om een prijs te winnen. Helemaal bij de World Press Photo. Daar droomde ik al van voordat ik een camera had. Ik ging altijd al kijken naar de tentoonstelling en door de foto’s bij de World Press Photo ben ik gaan fotograferen. Het is een en al inspiratie. Dat ik al op mijn 27e zelf een prijs zou winnen bij deze wedstrijd heb ik nooit kunnen denken.
Nu heb je zo’n beetje alles wel gewonnen toch? Zelfs je grote droom, bij de World Press Photo.
Ja, zowat wel inderdaad. Nu moet ik met een project komen dat in dezelfde lijn zit. Het moet minstens zo goed zijn, of eigenlijk beter.
De lat ligt hoog.
Ja, ik heb mijn eigen lat inderdaad wel erg hoog gelegd. Ik vind het moeilijk om over mijn eigen foto’s te zeggen of ze wel of niet goed zijn. Maar het verhaal dat ik had was al erg goed voordat ik ook maar één foto had gemaakt.
Wat maakt het verhaal dan zo goed?
Ik denk dat het een surrealistisch verhaal is. Het is gek om jonge kinderen dit soort dingen te zien doen. We zijn wel gewend aan geweren en dergelijke, maar in combinatie met kinderen is het een heel ander verhaal.
Heb je de foto ingestuurd als onderdeel van een serie of als los beeld?
Ik heb het als serie ingestuurd. Daar heeft de jury een foto uitgehaald. Ik vind het wel een goede keuze. Iemand van de jury kwam vandaag naar me toe en zei dat hij eigenlijk liever de foto van de jongens in het gras had laten winnen. Dat is, samen met de foto waarmee ik heb gewonnen, ook mijn favoriete foto uit de serie.
Nu heb je bij de World Press Photo gewonnen. Wat is er nog meer?
Boven de World Press Photo zit eigenlijk niet veel meer. Het is voor mij echt de prijs der prijzen. Ik kan natuurlijk proberen nog een keer te winnen. Maar ik leef niet voor de prijs. Ik word niet wakker met het idee wat ik vandaag weer voor winnende foto ga maken. Het is nu gewoon weer verder gaan en mijn best doen en volgend jaar opnieuw foto’s insturen.
Tegen het einde van het gesprek wordt de verbinding ineens verbroken. De batterij van de telefoon van Ilvy Njiokiktjien is leeg. Even later belt ze terug.
Heb je veel media-aandacht gehad vandaag?
Dat valt op zich wel mee. Ik heb wat interviews gegeven, maar heb ook veel gemist. Verder krijg ik ontzettend veel felicitaties. Ook op Facebook, die zit gelijk allemaal te liken. Het is heel leuk om felicitaties te krijgen. Als je fotografeert ben je toch alleen bezig. Je hoort eigenlijk nooit iets. Het staat in de krant en een dag later is het vulling voor de kattebak. Maar nu is het echt iets bijzonders.
Heb je nog wel kunnen werken vandaag?
Eigenlijk zou ik vandaag mijn administratie doen, maar dat heb ik lekker laten schieten. Maar alles is heel snel weer normaal. Het is wel een heel bijzondere dag. Alle reacties zijn echt heel erg leuk. Ik krijg ook bloemen en taart en dergelijke. Maar verder zal het allemaal heel normaal verlopen. Ik zal niet snel naast mijn schoenen gaan lopen denk ik, hoop ik.
En wat ga je vanavond doen?
Champagne drinken en zuurkool eten. Vriendinnen van mij hebben dat voor mij geregeld. Erg leuk.
Ilvy Njiokiktjien weet dan nog niet dat haar vriend, fotograaf Jasper Juinen, voor haar een surprise party in Utrecht heeft georganiseerd.
